کارلوس کی‌روش برای چندمین بار است که مسلسل‌وار مصاحبه می‌کند. او در طول کمتر از یک هفته چهاربار با لحنی تند حرف زده است. دوبار بیانیه داده و دوبار هم مصاحبه کرده و اصلا بعید نیست که پس از نوشتن این گزارش حواشی ایجاد شده حتی گسترده‌تر شود. اما از همین امروز می‌شود پیش‌بینی کرد که ‌مانند سال‌های گذشته موضوع درنهایت با سکوت کی‌روش به پایان خواهد رسید. حالا سوال اصلی اینجاست که شباهت این بحران با دفعات گذشته چیست و چطور می‌شود که کی‌روش با وجود این همه مشکل درنهایت مقابل رئیس فدراسیون فوتبال کوتاه می‌آید؟

حمله به دشمن فرضی

کارلوس کی‌روش همیشه عادت دارد یک دشمن برای خودش پیدا کند. او در مصاحبه‌های 5 سال گذشته‌اش همیشه تلاش کرده از حرف زدن علیه رئیس فدراسیون فوتبال و وزیر ورزش، که به‌نوعی مسئولان مستقیم و غیرمستقیم او به حساب می‌آیند، فرار کند. او از بودجه دولت حقوق می‌گیرد و این حقوق به واسطه فدراسیون به دستش می‌رسد و به‌خوبی می‌داند که نباید علیه آن‌ها موضع‌گیری کند، اما سایر افراد هیچ امنیتی در برابر کی‌روش ندارند و اگر حرفی بزنند مقابل کی‌روش قرار گرفته‌اند. مرد پرتغالی به غیر از تقابل همیشگی با مربیان لیگ برتری، از مظلومی و قلعه‌نویی گرفته تا برانکو، همیشه یک نفر را در فدراسیون فوتبال پیدا می‌کند که با هم دشمن باشند. یک دوره با ترابیان به مشکل جدی خورده بود و علیه‌اش صحبت می‌کرد، یک‌بار با کمیته انضباطی سرشاخ شد، بار دیگر با اسدی به بحران رسید و حالا با عابدینی. به نظر می‌رسد کی‌روش برای اینکه با صراحت لهجه به یک نفر به‌عنوان نماینده سیستم حمله کند دشمنش را به‌خوبی انتخاب می‌کند.

امکانات و بازی‌های همیشگی

تیم ملی ایران هیچ‌وقت امکانات درست‌وحسابی نداشته و نخواهد داشت. هرچند شرایط تیم ملی نسبت به 6 سال قبل بهتر شده اما وقتی بودجه فدراسیون فوتبال زیاد نیست عملا شرایط آن طوری که باید پیش نمی‌رود و کی‌روش همیشه می‌تواند به امکانات و اردوها اعتراض کند. صحبت‌های کی‌روش در مورد اردوها و بازی‌های تدارکاتی مدام تکرار می‌شود. البته این مسئله اصلا قابل‌افتخار نیست که فدراسیون فوتبال نمی‌تواند شرایط خوبی برای تیم ملی فراهم کند. کی‌روش هیچ‌گاه از شرایط راضی نبوده، الگویی که به نظر می‌رسد او انتخاب کرده تا اعتراضش را به شرایط نشان دهد. او از روزی که به فوتبال ایران آمده همیشه اعتراضش به امکانات بوده، در حالی که به نظر می‌رسد مشکلات چیز دیگری باشند.

راه‌حل کفاشیان

علی کفاشیان مدیر عجیب‌وغریبی برای فوتبال ایران بوده و کارهای عجیب‌وغریب هم زیاد کرده است. یکی از کارهای او همین معامله عجیب با سرمربی تیم ملی است که به نظر می‌رسد ادامه هم دارد. کارلوس کی‌روش دستمزد زیادی از فدراسیون فوتبال می‌گیرد و این دستمزد توسط دولت پرداخت می‌شود. با این همه هدف قرار دادن نهاد دولت سبب می‌شود که نفر اول ورزش برای پرداخت پول سرمربی تیم ملی موضع بگیرد. کفاشیان اولین‌بار، پنج سال پیش اعتراض کردن را به کی‌روش آموخت. سرمربی تیم ملی اعتراض می‌کند و از مشکلات و امکانات کم می‌گوید اما وقتی وزیر ورزش مشکلات را از رئیس فدراسیون جویا می‌شود او می‌گوید که دستمزد سرمربی تیم ملی به تعویق افتاده و باید پرداخت شود. در اصل وزارت ورزش بدون اینکه مورد خطاب قرار بگیرد همیشه نقش ناجی را بازی می‌کند و از این وضعیت رضایت کافی هم دارد. هرچند محمود گودرزی چندان از این شرایط رضایت نداشت و این برخوردها را نتیجه عدم صداقت می‌دانست.

متاسفانه

مسئله تاسف‌بار برای تیم ملی ایران این است که نه توان پرداخت دستمزد سرمربی‌اش را دارد و نه توانایی فراهم کردن شرایط و امکانات را. به همین دلیل ساده هم رئیس فدراسیون همیشه به سرمربی اجازه ایجاد بحران می‌دهد تا بخش دولتی ورود کند و پول لازم را پرداخت کند. مصاحبه‌های تند امروز و دیروز کی‌روش هم که اثراتی از استعفا و برکناری داشته حتما به‌زودی برطرف می‌شوند و همه‌چیز فراموش می‌شود تا دفعه بعد؛ یعنی زمان قسط بعدی حقوق کی‌روش که حتما فدراسیون ندارد آن را پرداخت کند و کی‌روش مجبور است دوباره چالشی جدید درست کند.