اصولا کشورهای ثروتمند بهترین جا برای پیری هستند؛ ولی نه همیشه. دسترسی به برنامه‌های رفاه اجتماعی و بهداشت عمومی هزینه‌های زیادی دارد بنابراین باعث تعجب نخواهد بود که کشورهای ثروتمند برای اجرای آن مشکلی نداشته باشند. اما هستند کشورهایی که تولید ناخالص ملی  بالایی ندارند ولی بهتر و بیشتر از میزان ثروتشان برای این قشر عمل کرده‌اند. بهترین مثال آن سریلانکاست که در بسیاری از شاخص‌های اقتصادی ضعیف است ولی به‌مراتب بهتر از کشورهای پرتغال، مالت و ایتالیا عمل کرده است. سرمایه‌گذاری که این کشور در بخش آموزش و سلامت کرده، شاخص طول عمر را هم‌اکنون برای سالمندان این کشور بهبود بخشیده است. بولیوی نیز از همان کشورهای غیرمنتظره است. این کشور نیز با دلایل مشابه توانسته نمره خوبی در ارائه مراقبت‌های بهداشتی به افراد مسن و بازنشستگی کسب کند. در عوض کشوری مثل روسیه که به نظر می‌رسد تولید ناخالص ملی بالایی دارد در تامین رفاه سالمندان دچار تبعیض سنی است به‌طوری که نسل بعدی سالمندان این کشور در خطر عدم تامین رفاه اجتماعی هستند، یا کشور آمریکا در انتهای فهرست کشورهای توسعه‌یافته قرار دارد. نتایج تحقیق دانشگاه ثوت همپتون نشان می‌دهد که هرچه تعداد سالمندان کشوری کمتر باشد، احتمال پوشش رفاه اجتماعی در آن بیشتر می‌شود، اما به‌طور کلی کشورهایی که نرخ سالمندان در آن‌ها بیشتر است (اغلب کشورهای پیشرفته)، تمایل به بهبود شرایط در آن‌ها نیز بیشتر است. این مسئله دو دلیل عمده دارد؛ اول اینکه آن‌ها سالمندان بیشتری دارند و نرخ تولد در آن‌ها کم است و دیگر اینکه این کشورها توانایی مالی برای مراقبت‌های بهداشتی به‌منظور عمر طولانی‌تر را دارند. درواقع نکته کلیدی این است که در کشورهای توسعه‌یافته، جامعه کهنسال توانایی تاثیرگذاری بر سیاست‌های کلان توسعه را دارند. در ادامه تحقیق این دانشگاه آمده است که مردم هلند غم سالمندی ندارند. بحران پیری در جهان سراسری است. جمعیت سالمند بالای 60 سال از 11 درصد در سال 2006 به 22 درصد در سال 2050 خواهد رسید؛ بنابراین چالش‌های پرداخت مستمری جهانی است. براساس شاخص‌های موسسه مرسر در استرالیا در مقایسه 14 سیستم بازنشستگی، هلند آماده‌ترین خزانه را برای پرداخت مستمری دارد. با بررسی 40 شاخص و تقسیم آن به سه دسته کلی، دلیل این آمادگی مزایای فعلی سیستم پرداخت مستمری، امکان تداوم آن و میزان مشارکت بخش خصوصی است. درنتیجه آن‌ها نه‌تنها به‌صورت تضمین‌شده برای همه عمر مستمری دریافت می‌کنند بلکه با افزایش تورم از حداقل پایه مستمری نیز برخوردار خواهند شد؛ به‌طوری که شاید مستمری‌شان از حقوق قبل از بازنشستگی نیز بیشتر باشد.

در میان 33 کشور مورد بررسی توسط سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه، متوسط سن قانونی بازنشستگی 64 سال است. البته اکثر کشورها برای اینکه سیستم پرداخت مستمری خود را نجات دهند، به دنبال افزایش سن بازنشستگی هستند. این برای اکثر ژاپنی‌ها خبر خوبی است چون آن‌ها ترجیح می‌دهند که حتی به‌صورت نیمه‌وقت کار کنند. تقریبا 69 درصد از مردم 55 تا 64 سال ژاپنی جزو نیروی کار به‌حساب می‌آیند. در سال 2010 حدود 38 درصد سالمندان 65 تا 69 سال هنوز مشغول به کار بودند. شوکه‌کننده‌تر اینکه در این سال 30 درصد 70 تا 74 ساله‌ها هم خود را بازنشسته نکرده بودند. ژاپن بیشترین جمعیت بالای 65 سال را دارد. بسیاری از کشورها در زمینه ارائه بیمه‌های درمانی دولتی و مسکن ارزان هستند ولی کمتر کشوری است که فرصت مناسبی برای فعالیت و مشارکت در امور اجتماعی را داشته باشد. به گفته سایت فارن‌پالیسی، مکزیک بهترین مکان برای سالمندان برای حضور در صحنه‌های اجتماعی پرجنب‌وجوش است. حدود 7 هزار مرکز اجتماعی دولتی در سراسر این کشور وجود دارد که روزانه 200 هزار سالمند از آن‌ها استفاده می‌کنند. علاوه بر این، سالمندان امکان استفاده از تخفیف تا 100 درصد را برای خرید و حمل‌ونقل ترافیک دارند.