در بسیاری از لحظات روز در حال فکر کردن به این پرسش هستم که هر کدام از ما آدمیان در زندگی روزمره شهری تا چه حد امیدوارانه می‌اندیشیم و تا چه حد امیدوارانه به زندگی می‌نگریم؟ می‌گویند در بدترین شرایط نیز امید تنها نجات‌دهنده است و بس. تاکنون چه اندازه به این کلمه و معنای آن فکر کرده‌ایم؟ به نظر می‌رسد امید آخرین چیزی است که می‌میرد. گاهی تا اندازه‌ای در خودمان غرق می‌شویم که یادمان می‌رود موضوعاتی مانند امید هم وجود دارد که به زندگی روزمره و تمام موقعیت‌های ما سروشکل می‌دهد. اینجا دقیقا همان نقطه‌ای است که رسانه می‌تواند نقش مهم و تاثیرگذار خود را بر همگان ثابت کند. رسانه می‌تواند همانند اکسیر حیات عمل کرده و سبب ایجاد امید در میان مردم شود. نمونه بارز یا مثالی مرتبط با نقش رسانه در بحث امید را می‌توان به شهر تهران بسط داد. اگر کمی در تهران قدم بزنیم، برای‌مان روشن می‌شود که مردم شهر ما نسبت به جایگاه شهروندی خود و بخصوص زندگی روزمره‌شان، تا چه اندازه ناامید هستند. این شرایط برای بیشتر مردم تهران و دیگر شهرهای بزرگ صدق آشناست. اغلب ما در دود و شلوغی و بی‌قانونی غرق هستیم و ظاهرا بناست با شرایط کنار بیاییم، اما چه عواملی می‌تواند در انبوه این معضلات، به ما احساس مطلوب دهد یا مسکنی بر دردهای ما در این شهر باشد. رسانه‌ها می‌توانند چراغ راه مردم در این آشفته‌ بازار باشند. امید در بدترین شرایط به زخم‌ها التیام می‌بخشد. برخی بر این باورند که جهان غرق در ظلم و جور و بی‌عدالتی است و در شرایطی، نگرش مثبت و امید به آینده چیزی شبیه به یک شوخی و حتی یک رویاست، اما به عقیده من، رسانه‌ می‌تواند این رویا را به واقعیت تبدیل کند. مردم ما خواسته یا ناخواسته متاثر از رسانه هستند و از آن تاثیر می‌پذیرند. می‌توان از این ظرفیت عظیم بهره برد و رنگ امید را بر دل جامعه پاشید. نمی‌توان بی‌عدالتی‌ها و اتفاقات تلخ و ناگواری که هرروزه در ایران و جهان رخ می‌دهند را انکار کرد، اما اهالی قلم و اصحاب رسانه می‌توانند با تمرکز بر زیبایی‌ها و دلخوشی‌های موجود، مردم را به ‌سوی امید سوق دهند. شاید با بیان این صحبت‌ها به رویاپردازی و آرمانگرایی متهم شوم، اما باید تاکید کنم که زندگی و امید از اتفاقاتی جزیی تشکیل 

می‌شوند. 

اگر به نسل ما نگاه کنید، انسان‌هایی هستند که امید به زندگی بیشتری در میان آنها وجود دارد. این مساله تا حدود زیادی به مطالب جذاب و امیدوارکننده‌ای مربوط است که از کودکی در ذهن ما نقش بسته است. برخی افراد هم این احساس و شکل گرفتن چنین شخصیت‌هایی را به آرمانگرایی بسیاری از افراد امروز پا به سن گذاشته تعبیر می‌کنند. هر‌چه که بود و هر‌چه که هست از نگاه بسیاری از همین افراد هم، رسانه‌ها می‌توانند با برداشتن گام‌های کوچک و با پرداختن به مسائل جزیی، بذر امید را در دل مردم جامعه بکارند و کم‌کم امید را نشر دهند.