اطلاعرسانی در روابطعمومی
مجتبی رضوانی؛ رییس روابطعمومی مدیریت درمان تامیناجتماعی استان گلستان
به بهانه هفته روابطعمومی و ارتباطات به موضوع مهم، حساس و همیشگی روابطعمومی تحت عنوان «اطلاعرسانی» و زوایایی از این وظیفه مهم روابطعمومی میپردازیم. روابطعمومی در رهگذر عمل به وظیفه اطلاعرسانی با مقولاتی مواجه است که برخی از آنها عبارتند از:
افکار عمومی، مخاطبان درون و برونسازمانی، رهبران فکری، گروههای رسمی و غیررسمی، تامینکنندگان، مشتریان نهایی، اطلاعات محرمانه و غیرمحرمانه، منابع اطلاعیابی، دستهبندی اطلاعات، شیوههای اطلاعرسانی، زمان و سرعت در اطلاعرسانی، انواع رسانه و غیره. روابطعمومی با توجه ویژه به افکار عمومی مشتمل بر نگرشهای افراد جامعه، حساسیتها، نیازها، خطوط قرمز و سایر ویژگیهای آن برنامههای ارتباطی خود را سازماندهی میکند تا در نتیجه اجرای برنامهها شاهد مشروعیت سازمان خود نزد افکار عمومی باشد.
فرایند اطلاعرسانی در روابطعمومی نیز با توجه به دو عامل مهم شرایط سازمان و ویژگیهای افکار عمومی صورتبندی میشود. روابطعمومی نمیتواند قدرت بزرگ و نامریی افکار عمومی را نادیده بگیرد، زیرا افکارعمومی جریانهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را در جامعه ایجاد میکند و سازمانها از این زمینههای ایجاد شده متاثر میشوند. بر اساس تئوری سازمانها و اصول علم مدیریت، سازمانها با محیط خارج از خود در ارتباطند و مشروعیت خود را در این ارتباط جستوجو میکنند. همچنین سازمانها متاثر از تغییرات اجتماعی بوده و تغییرات برونسازمانی میتوانند منشاء و موتور محرکهای برای تغییرات سازمانی محسوب شوند. روابطعمومی در تعامل مدیریتگونه افکار عمومی اهدافی از جمله:
تغییر افکار نامناسب به نفع سازمان، جهتدهی افکار در حال شکلگیری، حفظ عقاید مساعد و موافق، ایجاد افکار جدید و نهایتا جلوگیری از بروز شایعات را دنبال میکند که عملکرد صحیح روابطعمومی در این حوزهها منوط به شناخت صحیح از افکار عمومی است. با توجه به اینکه افکار عمومی بر نگرشها استوار است، اساسا شناخت نگرشهای جامعه که همان تمایل یا عکسالعمل خاص جامعه در مقابل محرکهای خاص است اولویت مییابد.و روابطعمومی با یافتن نگرشهای مختلف و شناخت و ارزیابی آنها میتواند ارتباطات خود را طراحی کرده و جهتگیری و موضع خود را شفاف کند. اینکه مردم درباره سازمان چگونه فکر میکنند؟
ریشه و علت این افکار در کجاست؟
نقاط قوت و ضعف خدمات سازمان نزد افکار عمومی کدامند؟
و نهایتا شیوههای تغییر افکار منفی و حفظ افکار مثبت کدامند؟ میتواند اساسیترین سوالاتی باشند که در مطالعه روابط سازمان با افکار عمومی شاهد هستیم.
مخاطبان روابطعمومی در زمینه اطلاعرسانی به گروههای متعددی تقسیم میشوند که میتوان عمدهترین آنها را به این شکل دستهبندی کرد:
1-عموم مردم
۲- گروههای ویژه خارج از سازمان
۳- گروههای ویژه داخل سازمان
در صورتی که روابطعمومی بخواهد اطلاعرسانی جامعی داشته باشد، نمیتواند به صورت تودهوار پیامهای خود را تهیه و ارسال کند، بلکه پس از شناخت افکار عمومی و شناسایی مخاطبان موظف است ویژگیهای جمعیتشناختی و جامعهشناسی آنها را نیز احساس کرده و پیامهای خود را برای گروههای مختلف تنظیم و ارسال کند، حتی شیوههای ارسال پیام و ابزار و رسانههای قابل استفاده نیز متفاوت خواهند بود و شرایط و ویژگیهای مخاطب، تعیینکننده هر یک از آنها است.
البته از موضوع آموزش توسط روابطعمومی هم نباید غافل شویم، زیرا یکی از کارکردهای مهم روابطعمومی در عصر حاضر کارکرد آموزش به گروههای مخاطب است که سبب میشود با ارتقای سطح آگاهی مخاطبان، جایگاه آنها تغییر کرده و بتوانند از روشها و شیوههای بهبود یافتهتری بهره ببرند.
آنچه در زمینه اطلاعرسانی میتواند بیش از همه مهم باشد، اطلاعرسانی دقیق، شفاف، صادقانه، سریع و متناسب با مخاطب است که میتواند اعتمادآفرین باشد.
بیشک خوانندگان محترم این یادداشت تایید خواهند کرد که در صورتی میتوانیم به شناخت لازم در زمینه اطلاعرسانی دست یابیم که کارگزار روابطعمومی دارای ویژگیها و شرایط لازم باشد و علاوه بر اینکه علم و تجربه کافی را دارد و از مشاورههای ضروری بهره میبرد و دارای منابع اطلاعیابی دقیق و متقنی است، توانایی ایجاد ارتباط و تعامل با مخاطبان رسانهها و سایر گروههای پیشگفته را دارا باشد.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
