سیاره دیگری نیست
درحالی جمعه گذشته اعتراضات علیه سیاستهای دولتها در جریان تغییرات آبوهوایی از سواحل اقیانوس آرام آغاز شد که دانشآموزان پلاکاردهایی درباره مشکلات موجود در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود «ما در حال غرقشدن نیستیم؛ ما میجنگیم». دانشآموزان جزایر سلیمان با پوشیدن لباسهای سنتی خود بهصورت نمادین، یادآوری کردند که نیاکان ما به محیطزیست توجه داشته و اجازه نمیدادند مشکلاتی در محل زندگی آنها ایجاد شود در حالی که دنیای مدرن امروزی توجهی به این مهم ندارد که هیچ جایگزینی برای زمین نداریم. از سوی دیگر، برخی سازمانهای مردمنهاد تخمین میزنند در همین روز سیدنی نیز شاهد اعتراض بیش از 300هزار نفر بود. معترضان استرالیایی با اشاره به اینکه کشورشان بزرگترین صادرکننده ذغالسنگ به سراسر جهان است، پلاکاردهایی در دست داشتند که روی آنها نوشته شده بود صادرات منواکسیدکربن کافی است. «آلیسون رایت» یک دانشآموز 16ساله که در این اعتراضات شرکت کرده بود، گفت: «سیاستمداران امروز نگران ما هستند که چرا مدرسه نرفتهایم در حالی که هیچ توجهی به این موضوع ندارند که تا دو دهه آینده اصلا کسی برای مدرسه رفتن روی کرهزمین نخواهد بود، چون تغییرات اقلیمی همه را از بین برده است.» در همین حال، تنها ساعاتی بعد با بالا آمدن خورشید در تایلند، دانشآموزان این کشور نیز به همراه معترضان آنسوی اقیانوس به خیابانهای بانکوک آمده و در مقابل وزارت محیطزیست تایلند دست به راهپیمایی زدند. «ناتیچا اوچاروونچای» جوان 21سالهای که در این اعتراضات حضور داشت، گفت: «حرکت و اعتراضات مردمی در مقابله با بیتوجهی مسئولان تازه شروع شده و اگر باز هم مسئولان به این مهم بیتوجه باشند هرگز خیابانها خالی نخواهد شد.» «اوچاروونچای» در ادامه افزود: «ما اینجا هستیم چون میخواهیم زندگی کنیم و برای اینکه تجارت و زندگی روزانه مردم مختل نشود، تصمیم گرفتهایم در صورت انفعال مسئولان نسبت به آینده، ما آخرهفتهها چنین تظاهراتی را در سراسر جهان داشته باشیم.» وی تاکید کرد: «این اخلال در امور تجاری و سیاسی نیست، بلکه مطالبهای قانونی و حق تکتک افراد روی این کرهخاکی است که زندگی کنند و نباید این حق بهدلیل توسعهطلبیهای برخی مسئولان از بین رفته و ضایع شود.» از سوی دیگر، در جاکارتا پایتخت اندونزی نیز دانشجویان روز جمعه را بهجای کلاس درس در خیابانها سپری کردند. دانشجویان اندونزیایی با اشاره به فعالیت آتشفشانهای منطقه و افزایش سطح آب در میان جزایر این کشور، از دولت خواستند هرچه سریعتر مصرف سوختهای فسیلی را به حداقل برساند و نسبت به استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر اقدام کند. این گروه به دولتمردان توصیه کردند، برای پیگیری این سیاست، بهترین گزینه استفاده از ممنوعیتها و مالیاتهای استفاده از سوختهای فسیلی است که باید حدی برای صنایع و حتی خانوادهها اعمال شود. در همین حال، صدها کیلومتر دورتر از جاکارتا، دانشآموزان دهلینو یکی از آلودهترین شهرهای جهان نیز جمعه در همراهی با سایر معترضان، خیابانها را اشغال کردند و با در دست داشتن پلاکاردهایی که روی آن نوشته شده بود «من میخواهم نفس بکشم» تلاش کردند نظر سیاستمداران هندی را به آنچه در این شبهقاره میگذرد جلب کنند. «ویندرا کریشنان»، یک دانشجوی هندی که در خیابانهای دهلی در این تظاهرات شرکت کرده بود، گفت: «من در آلودهترین شهر دنیا زندگی میکنم درحالی که دولت هیچ کاری برای رفع این آلودگی نکرده و متوجه نیستند من و آینده من در حال نابودی است.»
سرزمین اژدها بیتفاوت نیست
با توجه به اینکه در چین هرگونه تجمع اعتراضی نسبت به این موضوع از سوی مقامات مسئول ممنوع اعلام شده و درواقع از خیابانهای این کشور خبری به رسانهها مخابره نشده، اما جوانان سرزمین اژدها بیکار ننشسته و در میان صفرویکهای مجازی مشغول جمعکردن امضا برای سران کشورهای مختلف بودند. ظاهرا چینیها که سرزمین آنها یکی از بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانهای در سراسر جهان است، برای اینکه اعتراضاتشان به خشونت کشیده نشود تلاش میکنند با استفاده از فناوریهای نوین، وارد میدان شوند و نظر سیاستمداران به آنچه در انتظار کره زمین است را جلب کنند.
ما درحال سوختنیم
این شعاری بود که جوانان قاره آفریقا در نایروبی، پرتوریا و کنیا سردادند تا به جهانیان بفهمانند مشکل واقعا جدی است و اگر بیتفاوت باشیم قطعا آیندهای نخواهیم داشت. «نیکولاس هاک»، یکی از جوانان معترض در نایروبی در این زمینه گفت: «براساس آمارهایی که دانشمندان اعلام میکنند از 10کشوری که بهدلیل تغییرات اقلیمی بیشترین آسیب را خواهند دید، هفت مورد در قاره آفریقا یعنی سرزمین من است، خب، حالا سوال میکنم چرا عملکرد دیگران باید زندگی من را تحتتاثیر قرار دهد، چرا کشورهای توسعهیافته به زندگی ما در این قاره توجه ندارند؟» «هاک» با اشاره به خشکسالیهای پیدرپی افزود: «ما در حال سوختن هستیم بیآنکه کسی به این نکته توجه داشته باشد که عملکرد سایر کشورها این شرایط را برای ما فراهم کرده که نهتنها انسانها بلکه تمام گونههای حیات در آفریقا را تحتتاثیر قرارداده و عاملی برای نگرانی در میان تکتک ما شده است.»
100 هزار نفر در خیابانهای لندن
نکته جالب اینجاست که ظاهرا برگزیت برای لندنیها زیاد جذاب نیست و بهقول معروف اعتراضها به سیاستهای «بوریس جانسون» اهمیت خود را از دست داده، چون روز گذشته نزدیک به 100هزار نفر در لندن نیز به سیاستهای مقابله با تغییرات اقلیمی اعتراض کردند و حداقل برای یک روز به موضوع برگزیت بیتوجه بودند. «لولا فایوکن»، دانشجوی 19ساله در این زمینه گفت: «آمارها میگوید بهدلیل گرمایش زمین و ذوبشدن یخهای قطب شمال یا جنوب، سطح اقیانوسها بالا آمده و نهایتا تا چند سال آینده انگلستان زیر آب میرود، حالا سوال من اینجاست که آیا واقعا باید به برگزیت فکر کنیم یا اینکه به زندگی خودمان؟» «فایوکن» تاکید کرد: «برگزیت شاید مهم باشد، اما اگر ما نباشیم چه اهمیتی دارد، به همین دلیل به خیابانها آمدیم تا به سیاستمداران بفهمانیم که اصول مهمتری از نزاعهای جناحی وجود دارد، چون زندگی خودشان هم در خطر است.»
آغازی برای مبارزات جهانی
با غروب خورشید در نیویورک اگرچه بسیاری از اعتراضات تمام شده بود و تقریبا رسانهها خبر یا تصویری برای انتشار در این زمینه نداشتند، اما نباید فراموش کرد واقعا انتشار گازهای گلخانهای و افزایش سطح دما در سراسر جهان نگرانکننده است.کارشناسان و دانشمندان در این زمینه تاکید دارند، اگر تا سال2030 میلادی تدابیری برای توقف روند افزایشی دما در جهان نداشته باشیم قطعا نمیتوانیم کار دیگری برای آن انجام دهیم و بهقول معروف متوقفکردن این روند ممکن نیست. از این رو بهتر است امروز که ارادهای جهانی برای مقابله با این معضل شکل گرفته، سیاستمداران نیز توجه ویژهای به آن داشته باشند و با پیگیری توصیههای کارشناسی، زمینه را برای توقف شمارش معکوس نابودی زمین فراهم کنند، چون واقعا جایگزینی برایش نداریم.
