پیراهن پرسپولیس و استقلال کپی باشگاه‌های اروپایی است. تراکتور لباس بدون طرح خریده و پشت لباس تیم ملی پرچم کاتالونیا نقش بسته. همه فوتبال‌دوستان دنیا می‌دانند که «پیراهن»، ارزشمندترین و نمادین‌ترین وجه هویت هر باشگاه ورزشی است و حتی در نوشته‌ها و گفت‌وگوها هم از عشق و تعصب به پیراهن بارها گفته شده، اما این بدیهی‌ترین ابزار بازی فوتبال در کشور ما هنوز در حالی یک معضل است. در بین روش‌های درآمدزایی تیم‌های مطرح دنیا، فروش پیراهن، یکی از مهم‌ترین روش‌هاست. حتما می‌دانید سود حاصل از فروش پیراهن در فوتبال آن‌قدر بالاست که تعدادی از نقل‌وانتقالات مشهور دنیا با نگاهی به این سود فراوان اتفاق افتاده است. مثلا اگر یک باشگاه آمریکایی دنبال استخدام بکهام 37ساله می‌دود و کلی پول بابت انتقالش خرج می‌کند، دلیلش این است که می‌تواند ظرف مدت یک ماه هزینه‌های انتقال او را فقط از طریق فروش پیراهن‌هایی با اسم و شماره بکهام تامین کند و بعد برود دنبال سود. یا مثلا اگر آدیداس به رئال یا منچستر پیشنهاد قرارداد چندصدمیلیون یورویی می‌دهد، قطعا می‌داند که دوبرابر این مبلغ را از طریق فروش آیتم‌ها و البسه منقش به آرم باشگاه و اسم بازیکنان درمی‌آورد و ارزش سهامش هم می‌رود بالا. اگر می‌خواهید بدانید آدیداس چطور زیر بار هزینه‌های 100 تا 200 میلیون یورویی برای گرفتن حق تولید پیراهن این باشگاه‌ها می‌رود، نگاهی به آمار و ارقام فروش پیراهن سه تا از باشگاه‌های مشهور جهان را به شما توصیه می‌کنیم. طبق این آمار که مربوط به سال2016 بوده، رئال و منچستر که اسپانسر هردو آن‌ها آدیداس است، در طول سال هرکدام 4/1میلیون پیراهن فروخته‌اند، تازه بدون احتساب گرمکن، شورت، جوراب و سایر اقلام تمرینی. قیمت این پیراهن‌ها در ماه‌های اول فصل حدود 80 یورو و در ماه‌های انتهایی به حدود 60 یورو می‌رسد. یعنی اگر متوسط قیمت هر پیراهن را 70یورو هم حساب کنیم، درآمد سالانه این دو باشگاه تنها از طریق فروش پیراهن، رقمی در حدود 100میلیون یوروست! حالا برویم سراغ فوتبال ایران. در طول یک دهه گذشته و بعد از ورود تولیدکنندگان به‌ظاهر خارجی به پروسه تولید پیراهن تیم‌های سرخابی، رقم پرداخت این شرکت‌ها به باشگاه‌ها هیچ‌گاه به‌صورت شفاف اعلام نشده، جز اینکه چند سال پیش اعلام شد در دوران مدیریت رویانیان در پرسپولیس این تیم 470میلیون تومان به برند «آل‌اشپورت» بدهکار هم شده! یعنی هیچ بعید نیست باشگاه‌های ما در ازای دریافت پیراهن‌های بی‌کیفیت و درجه چند، نه‌تنها پولی نگیرند، که پول هم بدهند. مثل همان اتفاقی که سر آدیداس و تیم ملی افتاد و به‌جای گرفتن پول از آدیداس و پوشیدن البسه آن در جام‌جهانی، پول دادیم و لباس‌های درجه دو این برند را از دوبی خریدیم!