صحبت همه سرمربیان لیگ برتری در کنفرانس مطبوعاتی تیم ملی واحد بود. همه آن‌ها از تعطیلات وقت و بی‌وقت لیگ بخاطر مسابقات تیم ملی در برهه‌های مختلف خسته شده‌اند و با این اعتراض‌ها هم نتایجشان را توجیه می‌کنند و هم به‌نوعی از حقشان صحبت می‌کنند. آن‌ها به‌عنوان سرمربی یک تیم فوتبال باشگاهی که عضو فیفاست حق دارند بازیکنانشان را در اختیار داشته باشند اما فدراسیون فوتبال با برنامه‌ریزی خود عملا حق انتخاب روزها را از باشگاه‌ها می‌گیرد و به تیم ملی می‌دهد. درحقیقت تیم ملی فوتبال در ایران بسیار بیشتر از تیم‌های ملی در سراسر دنیا بازیکنان را در اختیار دارد و این سبب می‌شود که حق باشگاه‌ها ضایع شود. این مسئله در مورد ایران چندان شبیه به کشورهای دیگر نیست. حالا هرچند سرمربیان ایرانی باشگاه‌های خودشان را با تیم‌های دیگر مقایسه می‌کنند، حقیقت این است که تیم‌های باشگاهی ایران به دلایل خاص هیچ شباهتی به تیم‌های هیچ جای دنیا ندارند و قاعدتا نباید از قوانین مشابه پیروی کنند. در فوتبال ایران تیم باشگاهی خصوصی وجود خارجی ندارد. یعنی همه باشگاه‌ها از منافع عمومی به اشکال مختلف بهره می‌برند. بدتر اینکه پرونده خصوصی‌سازی فوتبال، که به نظر می‌رسید پیشرفتی کرده، هفته قبل با تایید مصوبه دولت عملا به بایگانی فرستاده شد.

دولت تصویب کرده بود که خصوصی‌سازی پرسپولیس و استقلال به دلیل مشکل قانونی کنار گذاشته شود و سرخابی‌ها دولتی بمانند و دیوان عدالت اداری هم این حکم را تایید کرد. تصورش را بکنید که پرسپولیس و استقلال به‌عنوان پرطرفدارترین تیم‌های ایران دولتی بمانند. آن وقت چه انگیزه‌ای برای بخش خصوصی می‌ماند که وارد فوتبال شود؟ آن هم در فوتبالی که حق پخش مستقیم به هیچ تیمی داده نمی‌شود.

از اصل مطلب دور نشویم. همه تیم‌های باشگاهی از منافع عمومی بهره می‌برند و قاعدتا باید به منافع عمومی هم سود برسانند. اما تیم‌های باشگاهی ایران در سال‌های اخیر مهم‌ترین موفقیتشان همین قهرمانی در لیگ برتر بوده. یعنی هرچقدر منافع مردم و بیت‌المال خرج تیم‌های باشگاهی شود آن‌ها نمی‌توانند افتخاری برای ایران به دست بیاورند و در 10 سال اخیر هیچ قهرمانی‌ای به دست نیاورده‌اند و از نظر نتیجه‌گیری تیم‌ها هفتمین کشور آسیایی هستیم. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد برای هزینه‌کرد در تیم‌های مختلف باید منافع عمومی در نظر گرفته شود. یعنی با اینکه قوانین فیفا از خصوصی شدن و منافع خصوصی صحبت می‌کند، وقتی در ایران منافع خصوصی وجود خارجی ندارد باید منافع عمومی در نظر گرفته شود، و در این مورد چه نفعی مهم‌تر از نفع تیم ملی؟

تیم ملی ایران هم خوب بازی می‌کند و هم در میان تیم‌های ملی آسیایی بهترین تیم به حساب می‌آید. به‌خصوص پس از چهارمین پیروزی پیاپی تیم ملی ایران مقابل کره جنوبی دیگر مشخص است که تیم ملی ایران با وجود همه کاستی‌های موجود عملکرد بهتری از کره جنوبی به‌عنوان یکی از غول‌های آسیا دارد و این نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری و هزینه کردن برای این تیم ارزش‌افزوده بالاتری نسبت به سایر تیم‌ها دارد. در اصل در جواب مربیانی که به اردوهای بلندمدت کی‌روش اعتراض می‌کنند باید گفت طبق قوانین فیفا حق با شماست، اما از آنجایی که در ایران هیچ کدام از قانون‌های باشگاه‌داری مورد تایید فیفا اجرا نمی‌شود دلیلی هم ندارد کسی انتظارات عجیب‌وغریب داشته باشد.