از روز پنج‌شنبه که تیم ملی ایران مقابل ازبکستان به پیروزی رسید، اکثر رسانه‌ها در مورد ساختار دفاعی مستحکم تیم کی‌روش نوشتند. ساختاری که موفق شد 60 دقیقه مقابل تیم ملی ازبکستان مقاومت کند و حتی یک موقعیت هم به تیم حریف ندهد. ضمن اینکه می‌توانست در دو ضدحمله گل‌های بیشتری به حریف بزند و شکست را برایشان سنگین‌تر کند. مرور این اتفاقات اما سبب شد سبک متفاوت بازی تیم ملی ایران نسبت به گذشته دیده نشود. تیم ملی ایران از زمانی که تحت هدایت کارلوس کی‌روش قرار گرفته و چندان نمایشی هجومی نداشته است. مخصوصا زمانی که تیم ملی در زمین حریف است. کی‌روش اما این بار یک تغییر سیستماتیک در شروع اولیه تیمش داشت. او احسان حاج‌صفی را در پست هافبک دفاعی به زمین فرستاد و سرعت خط هافبک تیمش را به شکل معجزه‌آسایی افزایش داد. شاید در لحظاتی که قرار بود تیم ملی ایران به زمین برود هیچ‌کس به اندازه کی‌روش نمی‌دانست که او از این بازی پیروزی می‌خواهد. 6 امتیازی شدن رقیب دوم ایران و قرار گرفتنش در صدر سبب شده بود که معادلات گروه بسیار به نفع ازبکستان باشد و حتی تساوی در این دیدار بیش از اینکه به نفع ایران به‌عنوان میهمان باشد به نفع میزبان به نظر می‌رسید. به‌خصوص که تیم ملی ایران قرار بود در بازی بعدی به تهران بیاید و مقابل رقیب سختی چون کره جنوبی قرار بگیرد. نمایش هجومی و سرعتی تیم ملی در برابر ازبکستان اینقدر شوکه‌کننده بود که میهمان ایران از همان ابتدای بازی به جای حمله به لاک دفاعی فرو رفت و توپ و زمین را در اختیار ایران گذاشت. ترکیب اولیه ایران مثل دو بازی قبل غیرقابل‌پیش‌بینی بود و به همین دلیل تیم ملی 45 دقیقه برای گل زدن وقت داشت و به گل هم رسید. تمرینات تیم ملی و ضعف لوبانوف درون دروازه ارسال‌ها را زیاد کرد و ایران یک گل زد. پس از این گل تیم ملی ازبکستان بود و دروازه ایران برای اینکه میزبان بازنده نباشد. در نیمه اول بازی موفق نشدند خودشان را پیدا کنند و در نیمه دوم صاحب توپ و زمین شدند. 45 دقیقه‌ای که تیم ملی ایران دفاع کرد یک کلاس آموزشی برای مربیان ایرانی بود. ایران 30 دقیقه با یک هافبک دفاعی مقابل ازبکستان ایستاد حتی به آن‌ها فرصت شوت هم داد اما فرصت گل نه! کی‌روش پس از مدت‌ها کار کردن با بازیکنان ایرانی چیزی را به آن‌ها آموزش داده که در تاریخ فوتبال ایران سابقه نداشته. تیم ملی ایران شاید در دوره‌ای درسال‌های دور قدرت بلامنازع فوتبال آسیا بود اما هیچ‌گاه موفق نشد گل نخورد. حتی بهترین تیم‌های ایران در این فاصله زمانی، چه تیم دهه شصت، چه تیم ستارگان سال 98 و چه حتی تیم بلاژ و برانکو، در بازه‌های زمانی مختلف گل‌هایی دریافت کرده‌اند که کارشان را سخت کرده. اصولا در بازی‌های تاریخی‌ که تیم ملی گل زیاد نخورده، مانند استرالیا در مقدماتی جام جهانی و آمریکا در جام جهانی 1998، شانس یکی از مهم‌ترین فاکتورها بوده و مرور مسابقات نشان می‌دهد که تنها چیزی که تیم ملی ایران را از خوردن گل نجات می‌داد این شانس بود.  حالا کی‌روش کم‌کم یک میراث در تیم ملی ایران به جا می‌گذارد و آن اتوبوس ویژه‌اش است. اتوبوسی که وقتی جلوی دروازه ایران پارک می‌شود شانس گلزنی رقبا را تا حد بسیار زیادی کاهش می‌دهد و بعد با استفاده از شانس خود به گل می‌رسد. این همان مسیری است که ایران را به بهترین تیم چند سال اخیر تبدیل کرده. ایران گل نمی‌خورد، نمی‌بازد و پیروز می‌شود. البته گل خوردن و شکست خوردن تیم کی‌روش مقابل کره جنوبی اتفاق بعیدی نیست چون کره جنوبی از نظر فرم آمادگی از ژاپن و استرالیا هم آماده‌تر است. اما همه مردم ایران می‌دانند که اگر قرار باشد تیمی از ایران مقابل کره جنوبی پیروز باشد حتما تیم کی‌روش است.