اعتراضات اخیر پاریس که پس از افزایش جزئی مالیات سوخت آغاز شد، در واقع مهم‌ترین بحران اجتماعی فرانسه پس از شورش‌ سال 1960 میلادی است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده از سوی «ان‌بی‌سی‌نیوز» اعتراض اخیر «جلیقه‌زردها» در پایتخت فرانسه، تاکنون بیش از 100نفر زخمی داشته و تقریبا 412 نفر را روانه بازداشتگاه کرده است. اما به‌راستی چرا «جلیقه‌زردها»ی پاریس یک‌باره توانستند نه تنها به صدر اخبار، بلکه به اصلی‌ترین معضل دولت امانوئل مکرون تبدیل شوند تا جایی که بالاخره مکرون در برابر آن‌ها تسلیم شد و به خواسته‌هایشان تن داد؟

نام خاصی برای خود انتخاب کردند: جنبش اعتراضی اخیر فرانسه یا همان جنبش «جلیقه‌زردها» که در واقع واکنش به سیاست‌های مالیاتی دولت بود؛ نامش را از تن‌پوش‌های زردرنگی که کارگران ساختمانی که در حاشیه جاده‌ها یا محل عبور و مرور مشغول به کار بودند و این جلیقه‌ها را معمولا به تن داشتند بر گرفته است. این درحالی است که بر اساس قانون، رانندگان فرانسوی باید هرکدام یک عدد از این جلیقه‌ها را همیشه داخل صندوق عقب خودرو خود داشته باشند تا در مواقع لزوم که در حاشیه جاده‌ها مجبور به توقف اضطراری بودند آن را به تن کنند تا سایر رانندگان متوجه آن‌ها بشوند و مانع از بروز حادثه دیگری شود. 

تعداد «جلیقه‌زردها» به‌سرعت رشد کرد: آن‌طور که از شواهد مشخص است اگرچه این جنبش خودجوش تقریبا از اواسط ماه گذشته میلادی (آبان‌ ماه) به‌عنوان یک تجمع اعتراضی علیه سیاست‌های مالیاتی دولت فرانسه شکل گرفت، اما پایه این اعتراضات در واقع تجمع‌های محیط‌زیستی در این کشور بود که علیه آلاینده‌های زیست‌محیطی به‌خصوص سوخت‌های فسیلی شکل گرفته بود، بنابراین این‌گونه می‌توان گفت که رشد و گسترش تجمع‌های اعتراضی علیه آلودگی‌های زیست‌محیطی و مبارزه با گسترش استفاده از سوخت‌های فسیلی یک‌باره رنگ‌وبوی محیط‌زیستی خود را از دست داد و با پیوستن طبقه متوسط و کارگران فرانسوی به آن، این جنبش وارد مرحله جدیدی شد که خواسته‌های محیط‌زیستی اولویت دوم معترضان قرار گرفت و این بار اولویت‌های اقتصادی بود که آن‌ها را گردهم آورده بود. این تغییر مسیر ناگهانی «جلیقه‌زردها» طی اعتراضات اجتماعی فرانسه و قاره سبز تقریبا منحصربه‌فرد است.

نبود کانون متمرکز: طی دو یا سه دهه اخیر عمدتا تجمع‌های اعتراضی در گوشه‌وکنار جهان با رهبری و هدایت احزاب، اتحادیه‌ها یا گروه‌های معترض با استفاده از قدرت و پوشش گسترده شبکه‌های اجتماعی شکل‌گرفته است، در حالی که تجمع‌ اعتراضی اخیر فرانسه که معروف به «جلیقه‌زردها» شد، کاملا به‌صورت خودجوش و بدون هرگونه هماهنگی و برنامه‌ریزی از سوی احزاب در فضای صفر و یکی بوده است. در این تجمع‌ها مردم از شهرها و روستاهای مختلف نه تنها در منطقه خود تجمع اعتراضی داشتند، بلکه به سمت پایتخت حرکت کردند تا در نهایت به معترضان پاریس بپیوندند. در میان این معترضان حتی افرادی بودند که اصلا به‌دنبال کاهش مالیات سوخت نبوده و بیشتر به مشکلات معیشتی و اقتصادی یا کاهش درآمدهایشان معترض بودند، اما هنگامی که جلیقه‌های زردرنگ را به تن کردند، در واقع گروهی متحد و واحد را تشکیل دادند که در راستای اعتراضات مالیاتی از سوی رسانه‌ها معرفی شد. 

گسترش حمایت از این جنبش: بر اساس آخرین آماری که رسانه‌های داخلی و خارجی فرانسه منتشر کردند تقریبا 72درصد از فرانسوی‌ها از جنبش «جلیقه‌زردها» حمایت و حتی در مواردی آن‌ها را همراهی کردند. نشریه گاردین، هفته گذشته در این زمینه نوشت: «اگرچه دولت با معترضان گفت‌وگوهایی داشته و در نهایت از موضع خود، یعنی افزایش مالیات سوخت کوتاه آمد، اما این جنبش هنوز فعال و در حال توسعه است. از ابتدای هفته جاری تاکنون تعداد زیادی از دانش‌آموزان به‌خصوص در مقاطع بالاتر به جنبش پیوسته و مدارسشان را محاصره کرده‌اند.»