بسته‌های حمایتی اگر به‌صورت هوشمندانه تعریف و اجرا شود، در دهک‌های پایین که قدرت خرید آن‌ها به سبب تورم، دچار افت شدید شده، ایجاد اطمینان خواهد کرد و از این لحاظ سیاست حمایتی خوبی به‌شمار می‌رود. کاهش قدرت خرید این طبقات بیشترین تاثیر خود را در کالاهای اساسی مثل گوشت‌قرمز و مرغ، لبنیات و برنج نشان می‌دهد و این بسته‌ها می‌تواند  نوعی سوبسید به تولیدکنندگان داخلی باشد که از کاهش تقاضا لطمه نبینند و اقلام تولیدی خود را به قیمت تعیین‌شده توسط دولت در کانال‌های مشخص به مصرف‌کنندگان، عرضه کنند. سازمان‌هایی که عموما به‌عنوان واسطه انتقال این کالاها به مصرف‌کنندگان‌ عمل می‌کنند باید در توزیع بسته‌های حمایتی از سازوکارهای دقیق و منظم استفاده کنند تا این اقلام سر از بازار آزاد درنیاورد. این تجربه‌ای است که پیش از این، وجود داشته و لازم است در شرایط کنونی اتفاقات گذشته تکرار نشود. یکی از مشکلاتی که به نظر می‌رسد دولت در شرایط جنگ اقتصادی با آن مواجه شود، هجوم نقدینگی‌های بسیار کوچک به بازار اقلام اساسی برای خرید و ذخیره‌سازی برخی کالاهای اساسی است که موجب اخلال در سیستم توزیع و فروش این اقلام و ایجاد تنش روانی در مردم می‌شود.

این چرخه‌ای است که در صورت بی‌برنامگی دولت می‌تواند همچنان ادامه پیدا کند و کارگران با احساس بی‌اعتمادی به آینده، پس‌اندازهای اندک خود را هم به خرید مایحتاج اختصاص داده و تقاضای کاذب در بازار ایجاد کنند. اگر بسته‌های حمایتی به‌موقع و دقیق به دست این طبقات برسد، حس اطمینان به آینده در آن‌ها تقویت می‌شود و نیازی به انبار غیرمنطقی اقلام موردنیاز خود نمی‌بینند. آنچه دولت تاکنون از آن خبر داده، ذخیره‌سازی اقلام موردنیاز غذایی و دارویی کشور به اندازه کافی است و بسته‌های حمایتی می‌تواند موید گزارش‌های دولت باشد و مردم را نسبت به درست بودن این گزارش‌ها، مطمئن کند. اگر اجرای این سیاست با زمان‌بندی از پیش اعلام‌شده، همراه باشد اثربخشی آن بیشتر خواهد بود و به نظر می‌رسد با زمان‌بندی سه یا چهارماهه و مستمر می‌توان بسته‌های حمایتی را به‌صورت موثرتری به اقشار هدف رساند و اطمینان به آینده را در آن‌ها تقویت کرد.