هنوز هم می‌توان در دشت خونین خوزستان و بسیاری از شهرهای غرب کشور صدای عشق را شنید؛ صدایی که عشاق را مجذوب می‌کند؛ همان صدایی که در دوران دفاع مقدس رزمندگان را به سوی خود فرا می‌خواند. هنوز می‌توان در جای‌جای این خطه، ایثارگری و دلدادگی را حس کرد. هنوز می‌توان صدای عاشقان را از عمق سنگرها و بیابان‌ها و آهنگ عارفانه نماز شب را از این سرزمین شنید؛ گرچه از غرش تانک‌ها، توپ‌ها و هواپیماهای دشمن خبری نیست.

هنوز می‌توان مقاومت دلیرانه رزمندگان را در «سه راه شهادت» مشاهده کرد.

هنوز می‌توان صدای خنده عاشقان را که به سوی معبود خود پر کشیدند، شنید.

هنوز می‌توان تشنگی دلاورانی را احساس کرد که عرصه را بر مزدوران تنگ کردند و همانند مقتدای خود، حسین‌گونه جام شهادت را نوشیدند. و هنوز صدای رزمندگان اسلام در فکه، طلاییه، هویزه، بستان، سوسنگرد، شلمچه، خرمشهر و پادگان دوکوهه شنیده می‌شود. شلمچه، سرزمین گل یاس است و عطری خاص هنوز در فضای این منطقه به مشام می‌رسد. شلمچه دیرگاهی است منزلگاه عشاق است؛ آنجا خانه دلدار و محور احرار بوده و هست. هنوز لحظه‌هایمان را به نامتان متبرک می‌کنیم. هنوز در این کوچه‌ها، طنین گام‌هایتان جاری است و رهگذران عاشق، سرمست از جرعه زلال روح آسمانی‌تان، عشق و ایمان و مهربانی را زمزمه کرده آرزو می‌کنند که ای‌کاش هیچ نسلی حماسه حضور را فراموش نکند.چه مردان بزرگی بودند، آنان که شبانه از سیم‌های خاردار گذشتند. چه مردان سبزی بودند آنان که لحظه‌هایی پر از عصمت و اخلاص آفریدند و نگاهشان آبروی روزهای روشن فردا بود. چه مردان بزرگی بودند آنان که جاده‌های عرفان را درنوردیدند و یک‌شبه ره صدساله پیمودند. آنان چه زیبا عطش و سنگلاخ را تجربه کردند. چه روزهای سرشار از صمیمیت و چه شب‌های پر از نیایشی!

صفحات ویژه آتیه‌نو به مناسبت هفته دفاع مقدس را می‌توانید در شماره بعد بخوانید