می‌گویند وقتی می‌آید، با خودش امید می‌آورد، برکت می‌آورد، دل‌خوشی می‌آورد. می‌گویند آمدن او، شیرین‌ترین اتفاق زندگی است. از سال‌ها قبل، هشدار می‌دهند! می‌گویند نگذار دیر شود، حالا وقتش است. وقتی شرایط کاری، بی‌پولی یا نداشتن آمادگی روانی نگرانت می‌کند، می‌گویند او که می‌آید، همه چیز درست می‌شود.

مادرشدن، آرزویی که در روزهای کودکی خودش را در بازی با عروسک‌ها نشان می‌دهد، در نوجوانی به رویای تبدیل‌شدن به مادری که اسطوره زندگی هر دختری است، بدل‌شده و در دنیای تاهل، به یک انتظار اجتماعی تبدیل می‌شود. 

دنیای مادرانه، وقتی از زبان دیگران روایت می‌شود، دنیایی سرشار از آرامش و شادی است. آن‌ها جهان مادرانه را در بوییدن نوزاد آرامی که خودش را به بدن مادر می‌چسباند، برای اولین بار «مامان» خطاب‌شدن از زبان او و شاهد قدکشیدن او بودن، خلاصه می‌کنند و هیچ کدامشان چیزی از دلتنگی‌ها و نگرانی‌های مادرانه به زبان نمی‌آورند. 

تک‌تک کسانی که زنان را به مادرشدن ترغیب می‌کنند، با وجود تجربه‌کردن لحظات غم‌زده، هراس‌آلود و گاه ناامیدکننده در روزهای مادری‌شان، چیزی از آن را با همتایان خود به اشتراک نمی‌گذارند. آن‌ها نمی‌گویند که یک زن بعد از مادرشدن، نگران تغییر نقش خود در اجتماع می‌شود. نگران اینکه مادری، تنها نقش او باشد و حاصل سال‌ها تلاش اجتماعی‌اش از دست برود. هیچ‌کدام از آن‌ها، از خستگی چیزی نمی‌گویند. از لحظه‌ای که آرزو می‌کردند لااقل برای چند دقیقه، کسی در آغوششان نباشد و مادر خطاب نشوند. همه آن‌ها که عاشقانه از دنیای مادرانه می‌گویند، از بیان لحظات آلوده به یأس و ناامیدی‌شان پرهیز می‌کنند.

دنیای مادرانه، بدون هیچ تردیدی دنیایی سرشار از آرامش و شادی است، اما شادی و آرامش، تنها چیزی نیست که با آمدن نوزاد به زندگی مادر تزریق می‌شود. نمی‌توان انکار کرد که مسئولیت دشوار مادری، گاهی روی دوش یک زن، سنگینی می‌کند و نمی‌توان ترس‌ها، تردید‌ها و گاه ناامیدی‌ها را از این دنیای آرام جدا کرد.

روان‌شناسان امروزی می‌گویند، مادران از اینکه غم‌هایشان را حتی با زنان دیگر به اشتراک بگذارند شرم دارند. آن‌ها می‌گویند مادران، حتی از اینکه به خودشان اعتراف کنند که در این دنیا چیزی جز آرامش هم وجود دارد، ابا دارند. انگار نسل‌به‌نسل، در گوش آن‌ها خوانده‌شده که مادر فداکار و کامل، حتی لحظه‌ای نباید از این تصمیم پشیمان شود، آرزوی قرارگرفتن در جای دیگری را به ذهن راه بدهد یا اینکه برای چند لحظه تنهایی را آرزو کند.

از نظر روان‌شناسان، اگر مادران از انکار واقعیات ذهنی دست بردارند و بدون هراس از قضاوت‌شدن، دل‌مشغولی‌هایشان را با هم به اشتراک بگذارند، بار خستگی و فرسودگی کمتر روی روانشان سنگینی خواهد کرد. اگر مادران می‌پذیرفتند که قرار نیست با آمدن فرزندشان، از دنیای پر از خطا و نگرانی انسانی به دنیای بی‌عیب و نقص و ایده‌آل وارد شوند، گذشتن از روزهای سخت مادری، برای همه‌شان آسان‌تر می‌شد.