در قلب بحث اخلاقیات تغذیه، وگانیسم نه صرفاً یک انتخاب رژیمی، بلکه یک موضع فلسفی در برابر نحوه ارزش‌گذاری بر حیات تلقی می‌شود. اساس این رویکرد بر نقد «گونه‌گرایی» است؛ یعنی رد این پیش‌فرض که انسان بودن، به‌خودی‌خود مجوزی برای بهره‌کشی از سایر موجودات زنده فراهم می‌کند. در این چارچوب، معیار اخلاقی نه هوش یا جایگاه زیستی، بلکه «شعور» تعریف می‌شود؛ توانایی تجربه درد، رنج و لذت. از این منظر، گاو، مرغ یا ماهی نه اشیای مصرفی، بلکه موجوداتی با آستانه اخلاقی مشخص تلقی می‌شوند که رفتار با آن‌ها باید تابع اصل حداقل‌سازی رنج باشد. استدلال مرکزی وگانیسم اخلاقی نیز از همین نقطه آغاز می‌شود: اگر می‌توان بدون ضرورت حیاتی، از تحمیل رنج جلوگیری کرد، اخلاقاً مکلف به انجام آن هستیم. در جوامع مدرن که جایگزین‌های تغذیه‌ای در دسترس‌اند، مصرف محصولات حیوانی از حوزه «ضرورت» به قلمرو «انتخاب» منتقل شده و همین جابه‌جایی، بنیان توجیه اخلاقی آن را تضعیف می‌کند. در ادامه این منطق، نقد وگانیسم از مرز تغذیه فراتر می‌رود و به پوشاک، سرگرمی و صنایع آزمایشی نیز گسترش می‌یابد؛ نه به‌عنوان نفی مطلق، بلکه به‌مثابه پرسش از میزان رنج غیرضروری در زنجیره تولید. در این نگاه، مسئله اصلی نه حذف کامل استفاده انسانی، بلکه بازتعریف مرز ضرورت و امکان است.
در سطحی دیگر، استدلال زیست‌محیطی وگانیسم، این رویکرد را از حوزه اخلاق فردی به سطح سیاست‌گذاری جمعی ارتقا می‌دهد. دامپروری صنعتی یکی از بزرگ‌ترین منابع انتشار گازهای گلخانه‌ای است و سهم آن در تولید متان و اکسید نیتروژن، آن را هم‌تراز با بخش حمل‌ونقل قرار می‌دهد. از منظر کاربری زمین، بخش عمده زمین‌های کشاورزی جهان به تولید خوراک دام اختصاص دارد، در حالی که سهم آن در تأمین کالری انسانی به‌مراتب کمتر است؛ شکافی که از منظر بهره‌وری منابع قابل‌توجه است. جنگل‌زدایی در مناطقی مانند آمازون، مصرف گسترده آب در تولید گوشت، و فشار بر منابع شیرین، همگی نشان می‌دهند که الگوی فعلی تولید پروتئین حیوانی، هزینه‌های اکولوژیک سنگینی دارد. افزون بر آن، تخریب زیستگاه‌ها و آلودگی آبراه‌ها از طریق پسماندهای دامداری، به کاهش تنوع زیستی و تشدید بحران انقراض گونه‌ها منجر شده است. در این چارچوب، وگانیسم نه صرفاً انتخابی فردی، بلکه راهبردی برای کاهش فشار بر سامانه‌های طبیعی و بهینه‌سازی مصرف انرژی در زنجیره غذایی تلقی می‌شود. تبدیل کالری گیاهی به کالری حیوانی، از منظر ترمودینامیکی و اقتصادی، یک فرآیند پراتلاف است که با حذف واسطه حیوانی، کارآمدی سیستم غذایی افزایش می‌یابد و امکان تغذیه جمعیت بیشتری با منابع کمتر فراهم می‌شود.
فراتر از دو محور حیوان‌محور و محیط‌زیست‌محور، مجموعه‌ای از استدلال‌های اجتماعی و ساختاری نیز در دفاع از وگانیسم مطرح می‌شود که آن را به یک پروژه اخلاق عمومی نزدیک می‌کند. از منظر عدالت غذایی جهانی، نظام دامپروری به‌دلیل ناکارآمدی در تبدیل منابع، به بازتولید نابرابری غذایی دامن می‌زند؛ زیرا بخشی از تولیدات کشاورزی به جای مصرف انسانی، صرف تغذیه دام می‌شود.