ارتباطات اجتماعی تنها منبعی برای لذت و هم‌نشینی نیستند؛ این پیوندها نقشی جدی در سلامت جسم و روان انسان دارند و می‌توانند به اندازه خواب کافی، تغذیه مناسب و پرهیز از سیگار در طول عمر مؤثر باشند. پژوهش‌های متعدد نشان داده‌اند افرادی که روابط رضایت‌بخشی با خانواده، دوستان و جامعه پیرامون خود دارند، معمولاً شادتر زندگی می‌کنند، کمتر با مشکلات جسمی و روانی روبه‌رو می‌شوند و در مجموع عمر طولانی‌تری دارند. در مقابل، انزوای اجتماعی و فقدان پیوندهای انسانی با پیامدهایی مانند افسردگی، کاهش توان شناختی در سال‌های سالمندی و حتی افزایش میزان مرگ‌ومیر همراه دانسته شده است.
دانشمندان در سال‌های اخیر کوشیده‌اند سازوکارهای زیستی و رفتاری این پدیده را بهتر درک کنند. یکی از مهم‌ترین یافته‌ها نشان می‌دهد ارتباط با دیگران می‌تواند سطح استرس را کاهش دهد. استرس مزمن عاملی است که به‌طور مستقیم بر سلامت شریان‌های قلبی، عملکرد دستگاه گوارش، تنظیم هورمون انسولین و کارکرد سیستم ایمنی اثر می‌گذارد. از سوی دیگر، تعاملات انسانی و رفتارهای حمایتی ـ مانند همدلی، گوش دادن یا کمک به دیگران ـ باعث آزاد شدن هورمون‌هایی در بدن می‌شود که نقش مهمی در کاهش تنش‌های روانی دارند و به تعادل جسمی کمک می‌کنند.
پژوهش‌ها همچنین نشان داده‌اند حمایت اجتماعی طیف گسترده‌ای از رفتارها را دربر می‌گیرد؛ از ارائه کمک‌های عملی گرفته تا بیان احساسات و همدلی با دیگران. نکته مهم آن است که سود این حمایت‌ها تنها نصیب دریافت‌کننده نمی‌شود، بلکه فردی که به دیگران کمک می‌کند نیز از مزایای روانی و جسمی آن بهره‌مند می‌شود. در این میان، کیفیت روابط اهمیتی اساسی دارد. برای نمونه، بررسی‌ها نشان داده است زنانی که از ازدواجی رضایت‌بخش برخوردارند، کمتر در معرض بیماری‌های قلبی‌عروقی قرار دارند، در حالی که روابط خانوادگی پرتنش می‌تواند با وضعیت نامطلوب سلامت همراه باشد. 
داشتن شبکه‌ای فعال از آشنایان و دوستان نیز در این زمینه مؤثر است. گردهمایی‌های خانوادگی، دیدار با دوستان، شرکت در مراسم اجتماعی یا فعالیت‌های جمعی فرصت‌هایی فراهم می‌کند تا افراد با یکدیگر گفت‌وگو کنند، تجربه‌ها را به اشتراک بگذارند و در صورت نیاز از یکدیگر حمایت کنند.