چین از اول ژانویه سیاست جدیدی را برای تأثیر بر نرخ تولد اجرا کرده است. وسایل پیشگیری از بارداری شامل کاندوم و قرص‌های ضدبارداری مشمول مالیات بر ارزش افزوده ۱۳ درصدی شده‌ و در مقابل، خدمات نگهداری از کودک از مالیات معاف شده‌اند. دولت این اقدام را بخشی از تلاش گسترده برای تشویق ازدواج و فرزندآوری می‌داند؛ چرا که جمعیت چین روبه‌پیری است و کاهش نرخ تولد تهدیدی برای آینده اقتصادی محسوب می‌شود. اصلاحات مالیاتی اخیر بسیاری از معافیت‌های قدیمی را که از زمان اجرای قانون تک‌فرزندی در ۱۹۹۴ برقرار بود حذف کرده و دامنه‌ای از خدمات اجتماعی از جمله ازدواج و مراقبت از سالمندان را مشمول معافیت قرار داده است. در کنار این تغییرات، دولت مرخصی والدین را تمدید کرده و پرداخت کمک‌هزینه نقدی برای خانواده‌ها را در دستور کار دارد، اما کارشناسان درباره کارآمدی این سیاست‌ها تردید دارند. آمار رسمی نشان می‌دهد جمعیت چین برای سومین سال متوالی کاهش یافته و در سال ۲۰۲۴ تنها ۹/۵۴ میلیون نوزاد متولد شده‌اند؛ رقمی تقریباً نصف تعداد تولدهای یک دهه پیش که محدودیت‌های فرزندآوری به تدریج کاهش یافته بود. افزایش قیمت وسایل پیشگیری از بارداری نگرانی‌هایی درباره بارداری‌های ناخواسته و افزایش ابتلا به اچ‌آی‌وی ایجاد کرده و واکنش‌ها در شبکه‌های اجتماعی متفاوت است. برخی کاربران به شوخی از ذخیره‌سازی حجم زیادی کاندوم خبر داده‌اند و دیگران به تفاوت میان هزینه یک بسته کاندوم و خرج بزرگ کردن یک کودک اشاره کرده‌اند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد که سیاست مالی دولت تنها می‌تواند اثر محدود و حتی معکوس بر رفتار مردم داشته باشد و گران شدن وسایل پیشگیری، انگیزه‌ای واقعی برای فرزندآوری ایجاد نمی‌کند. کارشناسان جمعیت و اقتصاد دیدگاه‌های متفاوتی دارند. یی فو شیان از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن معتقد است انتظار افزایش نرخ تولد از طریق مالیات بر کاندوم «زیاده‌روی» است و می‌گوید هدف دولت بیش از هر چیز کسب درآمد مالیاتی است، زیرا رکود بازار مسکن و بدهی ملی فشار زیادی بر خزانه وارد کرده است. مالیات بر ارزش افزوده در سال گذشته نزدیک به یک تریلیون دلار درآمد ایجاد کرد و ۴۰ درصد از کل درآمد مالیاتی را تشکیل داد. از سوی دیگر، هنریتا لوین از مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی این اقدام را «نمادین» می‌داند و معتقد است موفقیت سیاست‌های تشویق باروری در گرو پذیرش اجتماعی و احساس آزادی انتخاب زوج‌هاست، نه تنها در سطح مقررات دولتی. زندگی روزمره شهروندان نمونه‌ای از فاصله میان هدف دولت و واقعیت است. دانیل لوو، ۳۶ ساله از استان هنان، می‌گوید افزایش چند یوانی قیمت وسایل پیشگیری برای او مسئله‌ای کوچک است، اما رزی ژائو از شهر شی‌آن نگران است که افراد کم‌درآمد با ریسک‌های غیرضروری مواجه شوند. هزینه بالای آموزش، دشواری تلفیق کار و مادری و فشار اقتصادی واقعیت‌هایی هستند که سیاست‌های مالیاتی به تنهایی قادر به تغییر آن‌ها نیستند. حتی گزارش تماس‌های مسئولان محلی با زنان درباره چرخه قاعدگی و برنامه‌های بارداری، موجب بدگمانی عمومی شده و نشان می‌دهد دخالت مستقیم در تصمیمات شخصی می‌تواند اثر معکوس داشته باشد.