وقوع زلزله‌های اخیر در نقاط مختلف کشور، هشداری بود تا در برابر حوادث طبیعی، آمادگی خود را بالاتر ببریم. یکی از مهم‌ترین مسائل پیش رو در زمان وقوع زلزله که می‌تواند سلامت شهروندان را تهدید کند، فرسودگی بیمارستان‌های کشور است. متاسفانه بیش از نیمی از بیمارستان‌های کشور، عمری بالای 50 سال دارند. بیمارستان‌های فرسوده، می‌توانند در زمان وقوع زلزله، به بحرانی جدی تبدیل شوند.‌درحالی که بیمارستان‌ها به‌عنوان مهم‌ترین پناهگاه‌های مردم شناخته می‌شوند، اما همین پناهگاه‌ها در زمان وقوع زلزله ممکن است به قتلگاه تبدیل شوند. در نظر بگیرید که خروج بیماران از بیمارستان‌های فرسوده در زمان وقوع زلزله، بسیار دشوار است و نیاز داریم که بیمارستان‌ها را به شکلی مقاوم و ایمن، بازسازی کنیم. البته متاسفانه شرایط بسیاری از بیمارستان‌های فرسوده به شکلی است که ارزش بازسازی ندارند و احداث بیمارستانی جدید، به‌صرفه‌تر از نوسازی بیمارستان‌های فرسوده است.با توجه به اعتبارات محدود دولت برای نوسازی و بازسازی بیمارستان‌های فرسوده، باید در مسیری گام گذاشت که خیرین سلامت و بخش خصوصی، با توان بیشتری به میدان بیایند و کار بازسازی بافت‌های فرسوده درمانی را انجام دهند. ایجاد انگیزه برای حضور فعال بخش خصوصی در حوزه بیمارستان‌سازی و جذب سرمایه‌گذاری‌های خارجی، می‌تواند موجب افزایش ایمنی و مقاومت بیمارستان‌ها در برابر زلزله شود. نکته مهم‌تر این است که نباید اجازه داد که در فرآیند ساخت بیمارستان‌ها، اصول ایمنی را دور بزنند. در جریان زلزله اخیر در سرپل ذهاب، شاهد بودیم که بیمارستانی تازه‌ساخت، تخریب شد که همین مسئله نشان می‌دهد که گاهی تا چه حد، استانداردهای ایمنی در مراحل ساخت بیمارستان‌ها در نظر گرفته نمی‌شود. جدای از سازه فیزیکی بیمارستان‌ها، بسیاری از تخت‌های بیمارستانی هم فرسوده هستند که باید برای نوسازی این تخت‌های فرسوده نیز -که اغلب در بیمارستان‌های دولتی هستند- برنامه‌ریزی عاجلی شود تا شان و سلامت بیمار، حفظ شود.