نویدهای هوش مصنوعی برای جهان آینده
فناوریهای جدید هم امید رفاه بیشتر و هم ترس بیرحمانه از دست دادن را به همراه دارند. بسیاری از این فناوریها مانند دورههای آموزشی آنلاین، بیش از رشد اقتصادی در جهان نوظهور باعث ایجاد تبلیغات شدهاند. به نظر میرسد برندگان فناوری جدیدی مانند هوش مصنوعی، تاکنون فقط تعدادی از شرکتهای غربی و همچنین استارتآپها در سانفرانسیسکو و «هفت شرکت بزرگ فناوری» آمریکا شامل مایکروسافت باشند. این شرکتها از زمان راه اندازی (Chatgpt) در سال ۲۰۱۸، ۴.۶ تریلیون دلار به ارزش بازار خود اضافه کردهاند.
با این حال AI (هوش مصنوعی) میتواند زندگیها را در کشورهای در حال توسعه متحول کند. گسترش این فناوری میتواند بهرهوری را افزایش دهد و شکافهای سرمایه انسانی را سریعتر از قبل کم کند. مردم کشورهای در حال توسعه نیازی ندارند که دریافتکنندگان غیرفعال (AI) باشند، بلکه میتوانند آن را مطابق با نیازهای خود شکل دهند. هیجانانگیزتر از همه این است که کشورهای در حال توسعه میتوانند با استفاده از هوش مصنوعی به افزایش سطح درآمد خود کمک کنند تا به سطح کشورهای ثروتمند برسند.
وعده (AI) در کشورهای در حال توسعه وسوسهانگیز است. مانند غرب، هوش مصنوعی ابزار همه منظوره مفیدی برای مصرفکنندگان و کارگران خواهد بود و به دست آوردن و تفسیر اطلاعات را آسانتر میکند. برخی مشاغل از بین خواهند رفت، اما مشاغل جدید ایجاد خواهند شد. از آنجا که کشورهای فوق، کارگران یقه سفید کمتری دارند، اختلال و سود برای شرکتهای موجود ممکن است کمتر از غرب باشد. صندوق بینالمللی پول میگوید یکپنجم تا یکچهارم کارگران در کشورهای در حال توسعه در معرض جایگزینی هستند، در حالی که این رقم در کشورهای ثروتمند یکسوم است.
یک مزیت بالقوه دیگر هم در این فناوری وجود دارد که مربوط به خدمات عمومی بهتر و در دسترستر است. اقتصادهای در حال توسعه مدتهاست به دلیل کمبود کارگران تحصیلکرده و سالم رشد بسیار کمی داشتهاند. بهطور مثال معلمان مدارس ابتدایی در هند دو برابر همتایان آمریکایی خود دانشآموز دارند، اما امکانات کافی در اختیار ندارند و یا پزشکان در آفریقا کمیاب هستند. در واقع نیروی آموزشدیده در این کشورها کمیاب است. در این کشورها، نسل کاملی از کودکان با تحصیلات بد رشد میکنند که از نظر سلامتی ضعیف هستند، بنابراین نمیتوانند پتانسیلهای خود را در بازار کار جهانی به درستی بهکار بگیرند. سیاستگذاران و کارآفرینان در سراسر جهان در حال بررسی راههایی برای کمک به کشورهای در حال توسعه هستند. هند مدلهای زبانی را با نرمافزار تشخیص گفتار ترکیب میکند تا کشاورزان بیسواد بتوانند از یک ربات بپرسند چگونه برای وامهای دولتی درخواست دهند. دانشآموزان در کنیا بهزودی از یک رباتچت در مورد تکالیف خود سؤال میپرسند و چتبات در پاسخ به آنها، درسها را اصلاح میکند و بهبود میبخشد. محققان در برزیل در حال آزمایش یک هوش مصنوعی هستند که مراقبتهای اولیه را به کارکنان آموزش میدهد و کمک میکند تا بیماران را درمان کنند. اگر هوش مصنوعی بتواند مردم را در کشورهای فقیرتر، سالمتر و تحصیلکردهتر کند، به آنها کمک میکند تا به موقع با جهان ثروتمند همگام شوند.
خوشبختانه این مزایا میتواند سریعتر از امواج قبلی فناوری گسترش یابد. بیش از ۵۰سال طول کشید تا فناوریهای جدید ابداع شده در اوایل قرن بیستم به اکثر کشورها برسد. در مقابل، هوش مصنوعی از طریق ابزاری که بسیاری از مردم در سرتاسر جهان از آن استفاده میکنند، یعنی تلفنهای هوشمند پخش میشود. با گذشت زمان، ارائه و بهدست آوردن رباتهای چت برای تمامی مردم در سراسر جهان بسیار ارزانتر خواهد شد.
منبع: اکونومیست
با این حال AI (هوش مصنوعی) میتواند زندگیها را در کشورهای در حال توسعه متحول کند. گسترش این فناوری میتواند بهرهوری را افزایش دهد و شکافهای سرمایه انسانی را سریعتر از قبل کم کند. مردم کشورهای در حال توسعه نیازی ندارند که دریافتکنندگان غیرفعال (AI) باشند، بلکه میتوانند آن را مطابق با نیازهای خود شکل دهند. هیجانانگیزتر از همه این است که کشورهای در حال توسعه میتوانند با استفاده از هوش مصنوعی به افزایش سطح درآمد خود کمک کنند تا به سطح کشورهای ثروتمند برسند.
وعده (AI) در کشورهای در حال توسعه وسوسهانگیز است. مانند غرب، هوش مصنوعی ابزار همه منظوره مفیدی برای مصرفکنندگان و کارگران خواهد بود و به دست آوردن و تفسیر اطلاعات را آسانتر میکند. برخی مشاغل از بین خواهند رفت، اما مشاغل جدید ایجاد خواهند شد. از آنجا که کشورهای فوق، کارگران یقه سفید کمتری دارند، اختلال و سود برای شرکتهای موجود ممکن است کمتر از غرب باشد. صندوق بینالمللی پول میگوید یکپنجم تا یکچهارم کارگران در کشورهای در حال توسعه در معرض جایگزینی هستند، در حالی که این رقم در کشورهای ثروتمند یکسوم است.
یک مزیت بالقوه دیگر هم در این فناوری وجود دارد که مربوط به خدمات عمومی بهتر و در دسترستر است. اقتصادهای در حال توسعه مدتهاست به دلیل کمبود کارگران تحصیلکرده و سالم رشد بسیار کمی داشتهاند. بهطور مثال معلمان مدارس ابتدایی در هند دو برابر همتایان آمریکایی خود دانشآموز دارند، اما امکانات کافی در اختیار ندارند و یا پزشکان در آفریقا کمیاب هستند. در واقع نیروی آموزشدیده در این کشورها کمیاب است. در این کشورها، نسل کاملی از کودکان با تحصیلات بد رشد میکنند که از نظر سلامتی ضعیف هستند، بنابراین نمیتوانند پتانسیلهای خود را در بازار کار جهانی به درستی بهکار بگیرند. سیاستگذاران و کارآفرینان در سراسر جهان در حال بررسی راههایی برای کمک به کشورهای در حال توسعه هستند. هند مدلهای زبانی را با نرمافزار تشخیص گفتار ترکیب میکند تا کشاورزان بیسواد بتوانند از یک ربات بپرسند چگونه برای وامهای دولتی درخواست دهند. دانشآموزان در کنیا بهزودی از یک رباتچت در مورد تکالیف خود سؤال میپرسند و چتبات در پاسخ به آنها، درسها را اصلاح میکند و بهبود میبخشد. محققان در برزیل در حال آزمایش یک هوش مصنوعی هستند که مراقبتهای اولیه را به کارکنان آموزش میدهد و کمک میکند تا بیماران را درمان کنند. اگر هوش مصنوعی بتواند مردم را در کشورهای فقیرتر، سالمتر و تحصیلکردهتر کند، به آنها کمک میکند تا به موقع با جهان ثروتمند همگام شوند.
خوشبختانه این مزایا میتواند سریعتر از امواج قبلی فناوری گسترش یابد. بیش از ۵۰سال طول کشید تا فناوریهای جدید ابداع شده در اوایل قرن بیستم به اکثر کشورها برسد. در مقابل، هوش مصنوعی از طریق ابزاری که بسیاری از مردم در سرتاسر جهان از آن استفاده میکنند، یعنی تلفنهای هوشمند پخش میشود. با گذشت زمان، ارائه و بهدست آوردن رباتهای چت برای تمامی مردم در سراسر جهان بسیار ارزانتر خواهد شد.
منبع: اکونومیست