printlogo


ساختمان نیمه‌کاره-112
بزرگ‌مرد کوچک
مسعود مشایخی

چقدر خوب است دوستانی داشته باشی که هرازگاهی به تو سر بزنند، احوالت را بپرسند؛ انبوهی از خاطره‌های خوب را به یادت بیاورند؛ فقط به خاطر دیدار تو بیایند، نه اینکه کاری برایشان انجام بدهی. دیروز دوستم موسی به دیدنم آمد. موسی نمونه کاملی از همین دوستان باوفاست. وقتی به دیدنت می‌آید، فقط و فقط برای دیدن تو آمده و هیچ قصد دیگری ندارد. چند سال قبل، در یک دوره‌ آموزشی کارهای فنی ساختمان با او آشنا شدم. از همان روز، دوستان خوبی برای همدیگر شدیم و دوستی‌مان تاکنون هم ادامه داشته و دارد. در چندین ساختمان با او همکار شده‌ام. همکارماندن ما زیاد طول نمی‌کشد و کارها زود به اتمام می‌رسند. اما موسی، با معرفت مثال‌زدنی‌اش، همیشه به دیدن من می‌آید و ساعتی کنارم می‌نشیند و می‌رود. سال‌ها قبل، به‌صورت قراردادی در یکی از شرکت‌های نیمه‌دولتی مشغول به کار می‌شود. اما بعد از شش‌سال کارکردن برای آن شرکت، و در موعد عقد قرارداد جدید، پیمانکار شرکت از ثبت قرارداد با او امتناع می‌کند. موسی به همین راحتی کاری را که در آن بالنده شده بود و عاشقانه انجام می‌داد، از دست می‌دهد. روزهای اول آشنایی ما، همان ایامی بود که موسی از کارش برکنار شده بود. حال خوشی نداشت. می‌گفت به پشتوانه حقوقی که می‌گرفتم ازدواج کردم و مخارجم بالا رفت. اما به شغلم و همان حقوق ناچیزی که می‌گرفتم، راضی بودم. ولی آن‌ها تصمیم گرفتند با من قرارداد جدید نبندند و بیکار شدم. موسی می‌گفت از شرکت شکایت کردم. از این اداره به آن اداره رفتم، اما خلأهای قانون کار باعث شد بازنده باشم. فقط توانستم چندماه از بیمه بیکاری استفاده کنم که برایم جای شغل و کارم را نمی‌گرفت و مخارجم تأمین نمی‌شد. موسی دست روی دست نگذاشت و بعدازآن دوره که باهم بودیم، وارد کارهای ساختمانی شد و حالا با پشتکار و سخت‌کوشی‌، در کارهای ساختمانی مشغول است و البته به‌سختی ارتزاق می‌کند. امثال موسی در اطراف ما بسیار دیده می‌شوند. افرادی که با هزار امید و آرزو مشغول به کار شدند، اما به‌یک‌باره کاخ آرزوها روی سرشان آوار شد. متأسفانه مسئله قراردادهای سفیدامضا و یا یک‌ماهه و یک‌طرفه‌ای که بین کارگر و کارفرما نوشته و امضا می‌شود، باعث آن است که هیچ پشتوانه‌ای برای کارگران پیدا نشود و  برخی کارفرمایان متخلف، آن‌ها را استثمار کنند. احقاق حق آن‌ها هم گاهی در میان بوروکراسی‌های رایج اداری به بایگانی ادارات مربوطه سپرده و زیر غبار ایام، مستور می‌شود.