سالخوردگی جمعیت آسیا، رفته‌رفته در حال تبدیل‌شدن به یک بحران جدی، برای اقتصادهای این قاره است. از آنجایی که کشورهای آسیایی، در مقایسه با کشورهای آمریکایی و اروپایی از توسعه‌یافتگی کمتری برخوردار هستند، قوانین بازنشستگی آنها مطابق با سرعت سالمندشدن جامعه، پیش نرفته است. این عامل، در ترکیب با فاکتورهای دیگر، از پدیده سالمندی، یک معضل بزرگ ساخته است که هم‌اکنون پیش روی کشورهای آسیایی قرار دارد. کریستین لاگارد، رییس صندوق بین‌المللی پول، ضمن هشدار در این‌ باره که پیری جمعیت در اقتصادهای مهم آسیایی، موجب کاهش رشد آنها خواهد شد، از سیاست‌گذاران خواست تا سیاست‌های واکنشی لازم را در قبال تغییر ترکیب جمعیت‌شان طراحی کنند.  جمعیت آسیا سریع‌تر از سایر نقاط جهان، در حال پیرشدن است و پیش‌بینی شده که ژاپن، به اولین کشور «بسیار پیر» جهان تبدیل شود، بدان معنا که 28 درصد جمعیت این کشور را افراد 65 سال به بالا تشکیل خواهند داد. همچنین انتظار می‌رود که یک‌پنجم جمعیت کره‌جنوبی تا سال 2030 میلادی، 65 سال به بالا باشند. به گفته لاگارد، کشورهایی که به سرعت در حال پیرشدن هستند نیروی کار کمتری در آینده خواهند داشت و احتمالا میزان رشد بهره‌وری در آنها کاهش خواهد یافت. به عقیده رییس صندوق بین‌المللی پول، این کشورها ممکن است با افت رشد سالانه تولید ناخالص داخلی، به میزان یک‌درصد مواجه شوند و از آنجایی که چین و ژاپن، دومین و سومین اقتصادهای بزرگ جهان به شمار می‌روند، ریسک کاهش رشد اقتصادی آنها تاثیرات قابل‌توجهی بر اقتصاد کل جهان خواهد داشت. 

سنگاپور نیز از کشورهایی است که از کاهش نیروی کار خود به دلیل پیری جمعیت، بیشترین تاثیر را متحمل خواهد شد. بر اساس گزارش موسسه آکسفورد اکونومیکس، پیش‌بینی شده که عرضه نیروی کار این کشور در 10سال منتهی به سال 2026 میلادی، 17 درصد افت کند. یکی از راهکارهای توصیه‌شده توسط صندوق بین‌المللی پول برای مقابله با پیامدهای سالمندی در جوامع، افزایش سهم زنان در نیروی کار خود از طریق بهره‌مندی بیشتر مادران شاغل از مزایای مراقبت از کودکان و ایجاد انگیزه‌هایی برای کارهای پاره‌وقت است. برای مثال در کشوری با اقتصاد نوظهور مانند هند که جمعیت روبه‌رشدی دارد، آموزش بهتر برای دختران و دسترسی گسترده‌تر زنان به تامین مالی باید در اولویت قرار گیرد. صندوق بین‌المللی پول، پیش‌تر نیز اعلام کرده بود که روند سریع پیرشدن جمعیت آسیا، به این معنا خواهد بود که این منطقه صدها میلیون نفر از نیروی کار خود را از دست خواهد داد. 

بر اساس برآوردهای این صندوق، نرخ رشد جمعیت در آسیا تا سال 2050، به صفر خواهد رسید. این بدان معناست که در سال 2050، جمعیت افراد 65 سال به بالا تقریباً 5/2 برابر سطح کنونی خواهد شد که این میزان، در شرق آسیا حتی بیشتر خواهد بود. این سرعت پیرشدن جمعیت، زمانی چشمگیرتر خواهد بود که آن را با تجربه تاریخی اروپا و آمریکا مقایسه کنیم. درآمد سرانه در آسیا در مقایسه با آمریکا نسبت به سطوحی که در گذشته اقتصادهای پیشرفته به دست می‌آوردند، بسیار پایین‌تر است. از سوی دیگر، کشورهای آسیایی در مقایسه با اقتصادهای پیشرفته، زمان کمتری برای تطبیق سیاست‌های‌شان با جامعه سالخورده دارند. به همین دلیل، بخشی از آسیا قبل از اینکه ثروتمند شود، با خطر پیرشدن مواجه است. همچنین خطر سقوط به رکود بلندمدت تحت‌تاثیر پدیده سالمندی، آسیا را تهدید می‌کند؛ زیرا این احتمال وجود دارد که جمعیت مسن‌تر، به دلیل سیاست‌های پولی غیرموثر و سرمایه‌گذاری پایین، به کاهش پس‌انداز روی آورد. برای حل این معضل، باید اصلاحاتی در قوانین بازار کار و برنامه‌های صندوق بازنشستگی کشورهای آسیایی صورت گیرد. همچنین مهاجرت نیز می‌تواند به حل این مسئله کمک کند.