درک ظرافت‌های ادبی و ویژگی‌های ساختاری قرآن شاید برای کسی که زبان عربی نمی‌داند، به‌طور کامل میسر نباشد. درواقع برای درک قرآن به‌عنوان کتابی با ساختاری منسجم و هنرمندانه باید بتوان آن را از درون زبان عربی که زبان قرآن است، مطالعه کرد؛ اما با خواندن مقالات مستنصر میر و حسین عبدالرئوف که در کتاب «مطالعه قرآن به‌منزله اثری ادبی» گردآوری و به فارسی ترجمه شده، می‌توان جنبه‌هایی از ظرافت‌های ادبی و ساختاری قرآن را دریافت.

 این کتاب که با ترجمه ابوالفضل حری در انتشارات نیلوفر منتشر شده گزیده مقالاتی است درباره ویژگی‌های ادبی و سبک‌شناختی و زیبایی‌شناسانه قرآن. در این کتاب، قرآن با رویکردهای زبانی – سبک‌شناختی مورد مطالعه قرار گرفته است. مترجم در بخشی از مقدمه خود تاکید می‌کند که مطالعه قرآن ازاین‌منظر به‌معنای نادیده گرفتن اصول دینی، اخلاقی، فقهی، مدنی و دیگر اصول معنوی قرآن نیست و در مقالات این کتاب به قرآن به‌منزله اثری نگریسته شده که در آن «جنبه‌ دین‌شناختی کلام خداوند و جنبه‌‌ ادبی آن برهم نقش شده و این امر ازآن‌روست که قرآن برای بیان آموزه‌های دین‌شناختی و هدایتی خود از ویژگی‌های ادبی، زبانی و به‌ویژه علوم قرآنی ازقبیل علوم معانی و بدیع بهره‌ وافی و کافی برده است.» مترجم در این مقدمه در توضیح منظور نویسندگان کتاب از مطالعه قرآن به‌منزله اثری ادبی می‌نویسد: «درواقع، هنگامی‌که از قرآن به‌منزله‌ اثری ادبی سخن به‌میان می‌آوریم؛ منظور کلیتی منسجم و یکپارچه است که تمام آیات و سوره‌های آن در ارتباط انداموار با یکدیگر و با سایر آیات و سوره‌های پس‌و‌پیش خود قرار دارند و از‌این‌رو، ضروری است که در بررسی آیات و سوره‌ها علاوه بر بافت برون‌زبانی و سیاق بیرونی آیات که از آن به شأن نزول یاد می‌کنند؛ به بافت درون‌زبانی و مناسبات بیناآیه‌ای و بیناسوره‌ای نیز توجه شود.»