تاریخ ادبیات تنها در آثار ادبی خلاصه نمی‌شود. بخشی از این تاریخ را باید در منابع دیگر جست و نامه‌های اهالی ادبیات به یکدیگر ازجمله این منابع است. کتاب «یکصدوده نامه از دو سیمین» ازجمله چنین نامه‌هایی‌ است. این نامه‌ها که نامه‌های سیمین دانشور و سیمین بهبهانی به منصور اوجی را شامل می‌شوند، به‌سعی منصور اوجی درقالب یک کتاب در نشر نیلوفر به چاپ رسیده‌اند. در بخش‌هایی از این نامه‌ها می‌توان حال‌وهوای زمانه‌ای را که نامه‌ها در آن نوشته شده‌اند به‌خوبی و روشنی دریافت. به‌همین‌دلیل این نامه‌ها نه‌فقط به‌لحاظ ادبی که به‌لحاظ تاریخی نیز خواندنی‌اند؛ چراکه اوضاع و احوال زمانه‌ای که نامه‌ها در آن نوشته شده‌اند، در آنها منعکس است. همچنین در بعضی از نامه‌های سیمین دانشور به اظهارنظرهای تند، صریح و انتقادی او نسبت به‌برخی آثار نویسندگان معاصر برمی‌خوریم. در این نامه‌ها به‌ نکات بسیار جالبی درباره ادبیات و به‌ویژه شعر برخورد می‌کنیم؛ اما یک نکته جالب دیگر در این کتاب، نامه‌ای است از جلال آل‌احمد به منصور اوجی که اوجی این نامه‌ را هم به‌دلیل اهمیت تاریخی‌اش به کتابی که قرار بوده نامه‌های دو سیمین باشد، افزوده است. اهمیت این نامه آل‌احمد توضیحی است که او در مورد مقاله‌ای که درباره صمد بهرنگی نوشته بود، داده است. همان مقاله‌ای که آل‌احمد در آن نوشت صمد غرق نشده است و او را کشته‌اند. این مقاله باعث حرف و حدیث‌های بسیاری شد. می‌گفتند آل‌احمد افسانه‌پردازی کرده و صمد واقعا غرق شده و ظاهرا اوجی هم همین نکته را به آل‌احمد گفته بوده که آل‌احمد هم در جواب او می‌نویسد: «و اما در باب صمد. در این تردید نیست که غرق شده؛ اما چون همه دل‌مان می‌خواهد قصه بسازیم و ساختیم، خوب ساختیم دیگر و آن مقاله را هم من به همین قصد نوشتم که مثلا تکنیک این افسانه‌سازی را روشن کنم برای خودم...»