ادبیات معاصر ایران موضوع مقالات و کتاب‌های مختلفی بوده و هست؛ اما تاکنون تاریخی جامع و فراگیر در‌این‌باره فراهم نیامده است. این فقدان، موضوعی است که حسن میرعابدینی در کتاب «سرگذشت تاریخ‌نگاری ادبیات معاصر ایران»، کتابی که به‌تازگی در نشر نو منتشر شده، به آن نظر داشته است. «سرگذشت تاریخ‌نگاری ادبیات معاصر ایران» به‌واقع کوششی است برای فراهم آوردن مقدمه‌ای برای پژوهش‌های گسترده و فراگیرتر در این زمینه. این کتاب همان‌طورکه در مقدمه آن نیز توضیح داده شده، گزارشی است از مقالات و آثار پژوهشی موجود در زمینه ادبیات معاصر ایران و ارزیابی این آثار و مقالات. میرعابدینی در بخشی از مقدمه این کتاب درباره ضرورت تدوین چنین کتابی می‌نویسد: «بُرخِس، نویسنده بزرگ آرژانتینی، تدوین تاریخ ادبی را به مرتب‌کردن کتاب‌های کتابخانه‌ای آشفته تشبیه کرده. مرور تاریخ‌نگاریِ ادبیات معاصر نیز راهی است برای رسیدن به بررسیِ در زمانیِ سیر تحول نظرگاه‌ها در رابطه با آن. آثار مکتوبی که به گذشته ادبی می‌پردازند و سیر تحول آن را درگذر زمان بررسی می‌کنند و اصطلاحا مواد تاریخ ادبیات خوانده می‌شوند خود نیز تاریخی دارند. مرور کتاب‌ها و مقالات نوشته‌شده درباره تاریخ ادبیات معاصر می‌تواند گامی در راه نگارش تاریخ جامع و معتبر ادبیات معاصر به شمار آید.» او درباره رویکرد و روش خود در تدوین این کتاب می‌نویسد: «کتاب حاضر با هدف ارائه گزارشی از کتاب‌ها و مقالاتی با موضوع تاریخ‌نگاری ادبیات معاصر تدوین شده، به این مقصود که هم گامی در راه شناسایی اثر برداشته شود هم شیوه‌هایی که مولفان برای نگارش تاریخ ادبیات معاصر اختیار کرده‌اند، ازمنظری انتقادی، بررسی شود. معرفی اثر باتوجه به اهداف مولف، روش تحقیق او و ساختار بیرونی اثر صورت می‌گیرد. درعین‌حال، کوشش می‌شود، با دسته‌بندی مواد مطرح شده در تاریخ‌های ادبی معاصر، اساس روایت تاریخی از این ادبیات نشان داده شود.»