مشارکت اقتصادی، بیکاری و اشتغال سه شاخص اصلی در توصیف وضعیت بازار کار هر کشوری محسوب می‌شوند. در ایران مرکز آمار این شاخص‌ها را چنین تعریف کرده است: نرخ مشارکت اقتصادی از نسبت جمعیت فعال (تمام افراد 10ساله و بیشتر که در تولید کالا و خدمات مشارکت دارند یا از قابلیت مشارکت برخوردارند) به جمعیت در سن کار. شاغل کسی است که در طول هفته، یک ساعت کار کرده باشد و بیکار نیز به تمام افراد 10ساله و بیشتر اطلاق می‌شوند که دارای اشتغال مزدبگیری یا خوداشتغالی نباشند. نرخ اشتغال عبارت است از نسبت جمعیت شاغل به جمعیت فعال و نرخ بیکاری هم از نسبت جمعیت بیکار به جمعیت فعال به دست می‌آید.