... مستعد ایجاد بحران‌ها و آشوب‌های اجتماعی خواهد بود. بنابراین به نظر می‌رسد حل این وضعیت اجتماعی با تدابیر و سیاستگذاری‌های موجود و اقدامات انجام شده امکان‌پذیر نخواهد بود و باید تدابیر و سیاستگذاری‌های اجتماعی مناسبت‌تر و مؤثرتری صورت گیرد تا بتواند ضمن افزایش توان راهبری، هدایت و کنترل وکاهش آسیب‌های اجتماعی در کشور، از تمام ظرفیت‌ها برای این موضوع استفاده گردد، و از برخورد‌ها و سیاستگذاری‌های سلیقه‌ای و نگاه‌بخشی جلوگیری شود، ارتقاء شاخص‌های سرمایه اجتماعی، رضایت عمومی‌ و مشارکت‌های اجتماعی را به دنبال داشته باشد تا بتوان با توجه به رویکرد فرابخشی و چند‌نهادی برای کنترل و کاهش آسیب‌های اجتماعی و ارتقاء سلامت اجتماعی در جامعه گام‌هایی مؤثرتر برداشت.
گام‌هایی که بتواند انسجام اجتماعی را در جامعه افزایش دهد، پیشگیری اجتماعی را بیش از پیش ترویج دهد، قانون‌مداری و توجه به ارزش‌ها و هنجار‌های اجتماعی را گسترش دهد، مداخله‌های روانی - اجتماعی را برای حمایت از افراد در معرض آسیب و آسیب‌دیده اجتماعی در اولویت قرار دهد و با یک نگاه سیستمی‌ سیاستگذاری شود.
این باور وجود دارد که در نتیجه گسترش آسیب‌های اجتماعی در کشور هم فرد، هم خانواده و هم جامعه از آن تأثیر خواهند پذیرفت و هزینه‌های این گسترش را خواهند پرداخت. تأملی بر برخی از آمارهای رسمی ‌ارائه شده توسط مراجع ذی‌ربط کشور در حوزه‌های طلاق، موادمخدر و روانگردان، دعاوی خانوادگی، اقدام به خودکشی، خشونت‌های اجتماعی، خشونت‌های خانگی، فرار از منزل و آسیب‌های اجتماعی ناشی از گسترش فضای مجازی گویای این موضوع هستند که آسیب‌های اجتماعی تهدیدی جدی برای کشور محسوب می‌شوند که به نظر می‌رسد این تهدید در نهایت امنیت اجتماعی و حتی امنیت ملی ما را تهدید جدی خواهد کرد؛ چرا‌که گسترش آسیب‌های اجتماعی نیروی انسانی جامعه را که مهمترین مؤلفه در توسعه هر کشور محسوب می‌شود را نابود خواهد کرد و در این شرایط شاهد کاهش مؤلفه مهم دیگر برای توسعه هستیم که از آن به عنوان سرمایه اجتماعی یاد می‌شود. غفلت دیرینه در توجه به این موضوع با رویکرد اجتماعی و اتخاذ سیاست‌های مناسب در کشور موجب شده تا امروزه ضرورت توجه به این حوزه بیش از پیش احساس شود. اگرچه باید اعتراف کنیم تاکنون برای مدیریت صحیح و اثربخش‌ این حوزه اقدام اثرگذاری که نشان از کاهش آسیب‌های اجتماعی و حتی کنترل روند رشد آنها باشد، صورت نگرفته، اما با توجه به نگاه‌های قبلی موجود در کشور این پذیرش را یک گام به جلو می‌دانم؛ چراکه در این شرایط قبول کردیم که در این حوزه عقب هستیم و خوب کار نکردیم و اینکه باید زمینه‌ها و رویکرد‌های اجتماعی را تقویت کنیم و این خود یعنی پذیرش این نکته که با زور و اجبار نمی‌توان آسیب‌های اجتماعی را کنترل کرد و کاهش داد که اگر می‌توانستیم با این رویکرد قهری کنترل کنیم این وضعیت را که در حال حاضر داریم و همه نگران تنوع و تعدد آسیب‌های اجتماعی و کاهش سن افراد درگیر آسیب‌های اجتماعی هستند، شاهد نبودیم.