نیمنگاهی به نظام رفاه و تأمیناجتماعی در نیوزلند
دوگانه خصوصی و دولتی!
نظام رفاه و تأمیناجتماعی در نیوزلند طی چند دهه گذشته تغییرات چشمگیری داشته است. به جای استفاده از یک سیستم کاملاً عمومی مبتنی بر قانون تأمیناجتماعی سال 1938 میلادی، یک سیستم ترکیبی عمومی- خصوصی برای ارائه خدمات بهداشتی در کشور نیوزلند ارائه شده است. به همین خاطر، کشور نیوزلند، سیستم بهداشتی درمانی ممتازی دارد که از دو بخش دولتی و خصوصی تشکیل شده است.
کدام بهتر است: مراقبت عمومی یا خصوصی؟
مراقبتهای عمومی از طریق مالیات عمومیتأمین میشود. بدین معنا که ساکنان، خدمات بهداشتی و درمانی دریافت میکنند اما بخش خصوصی گرانتر است اما درمان سریعتر صورت میگیرد. مراقبتهای پزشکی اضطراری در نیوزلند توسط سه سازمان ارائه میشود که هر کدام از آنها توسط داوطلبان و کارکنان دائمی اداره میشوند.
رفاه اجتماعی از دیرباز بخش مهمی از جامعه نیوزلند و یک موضوع سیاسی مهم بوده است؛ چراکه این ساختار مربوط به ارائه مزایا و خدمات توسط دولت است و همراه با رفاه مالی و رفاه شغلی، سیاست اجتماعی نیوزلند را تشکیل میدهد. رفاه اجتماعی عمدتاً از طریق مالیات عمومیتأمین میشود. از دهه 1980 میلادی خدمات رفاهی در نیوزیلند بر اساس نیاز تأمین شده است؛ به استثنای بازنشستگی که خاصیتی سراسری دارد.
بر اساس قوانین نیوزیلند، دولت به نیازمندان مسکن دولتی میدهد. تعداد خانههای متعلق به دولت در طول سالها و بین دولتهای مختلف متفاوت بوده است. در حال حاضر، سطح اجاره بهای پرداختی در مسکن دولتی با سطح درآمد افراد ساکن در خانه (اجارههای مربوط به درآمد) مرتبط است؛ به طوری که افراد کمدرآمد کمتر از بازار اجاره میپردازند. در مواردی که درآمد یک خانوار نسبتاً بالا باشد، اجارهبها به نرخ بازار تعیین میشود.
علاوه بر تأمین مسکن دولتی، دولت یک مکمل مسکن نیز ارائه میکند. این مبلغ به عنوان کمکی به پرداختهای اجاره، هیأتمدیره یا وام مسکن برای افراد واجد شرایط پرداخت میشود. مکمل اسکان به کسانی که اجارههای مربوط به درآمد را در یک خانه دولتی پرداخت میکنند، پرداخت نمیشود. در برخی موارد ممکن است یک فرد، واجد شرایط تخفیف نرخ برای کمک به هزینههای نرخهای دولت محلی باشد.
طیف گسترده مزایا و مقرری
مزایای تأمیناجتماعی توسط کار و درآمد اداره میشود. از ژوئیه سال 2013، این مزایا عبارتند از:
کمک هزینه معلولیت کودک: برای افرادی که مراقبت تمام وقت از یک کودک یا جوان (زیر 18 سال) دارای معلولیت را به عهده دارند.
پشتیبانی از جویندگان کار: برای افراد بیکار 18 ساله و بالاتر که به دنبال کار هستند که پیشتر به آن مزایای بیکاری گفته میشد.
بازنشستگی: برای افراد 65 سال و بالاتر.
مزایای ایتام: برای افرادی که فرزندانی را بزرگ میکنند که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند، حال دلیلش فوت والدین، ناتوانی آنها یا عدم حضورشان باشد.
حمایت انحصاری والدین: برای والدین مجرد 19 ساله و بالاتر که از کودکان زیر 14 سال مراقبت میکنند.
پرداخت پشتیبانی زندگی: برای افرادی که به دلیل ناتوانی نمیتوانند کار کنند و افرادی که مراقبت تمام وقت برای افراد 18 سال و بالاتر با معلولیت ارائه میدهند.
مزایای کودک بدون حمایت: برای افرادی که فرزندانی را بزرگ میکنند که به دلیل از همگسیختگی خانواده نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند.
بازنشستگی کهنهسربازان: برای افرادی که در طول جنگ یا شرایط اضطراری در نیروی دفاعی نیوزلند خدمت کردهاند و دارای معلولیت ناشی از جنگ هستند.
پرداختی والدین جوان: برای جوانان 16 تا 18 ساله و مراقبت از کودکان زیر 14 سال که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند و تحت حمایت آنها نیستند.
پرداختی جوانان: برای جوانان 16 تا 17 ساله که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند و تحت حمایت آنها نیستند.
معیارهای دریافت مقرری بیکاری در نیوزیلند تغییر چندانی نسبت به قوانین سال 1938 در این کشور نکرده است. بنا بر اصلاحاتی که در تاریخ اول دسامبر سال 2011 اعمال شد، یک فرد میتواند مزایای بیکاری را دریافت کند در صورتی که:
در کار تمام وقت نباشد
در دسترس بوده و به دنبال کار تماموقت باشد
بالای 18 سال سن داشته باشد و برای متأهلها این رقم به 16 سال میرسد
شهروند نیوزلند یا مقیم دائم باشد
از زمان اخذ شهروندی یا مقیم نیوزلند حداقل به مدت دو سال در نیوزلند زندگی کرده باشد (مگر اینکه پناهنده باشد)
کسانی که معمولاً در نیوزلند زندگی کرده و قصد اقامت در آنجا را داشته باشد. چنانچه افراد کارآموز تماموقت در یک دوره کار تأییدشده (معمولاً کمتر از 12 هفته) باشند و به دنبال کار باشند، ممکن است هنوز واجد شرایط قرار بگیرند. کمکهزینه بیماری به کسانی که در اثر بیماری یا حادثه به طور موقت از کار ناتوان شدهاند، به استثنای هفت روز اول، مقرری ناتوانی پرداخت میشود. برای واجد شرایط بودن، متقاضی باید حقوق، دستمزد یا سایر درآمدها را از دست داده باشد و حداقل 12 ماه در نیوزلند اقامت داشته باشد. مانند سایر مزایای معرفی شده در سال 1938، متقاضی باید بالای 16 سال سن داشته باشد. در زمینه مستمری سالمندی نیز سن فرد باید 65 سال با حداقل 10 سال اقامت مداوم و حضور فیزیکی در نیوزلند از سن 20 سالگی، شامل حداقل پنج سال پس از 50 سالگی باشد.
مراقبتهای عمومی از طریق مالیات عمومیتأمین میشود. بدین معنا که ساکنان، خدمات بهداشتی و درمانی دریافت میکنند اما بخش خصوصی گرانتر است اما درمان سریعتر صورت میگیرد. مراقبتهای پزشکی اضطراری در نیوزلند توسط سه سازمان ارائه میشود که هر کدام از آنها توسط داوطلبان و کارکنان دائمی اداره میشوند.
رفاه اجتماعی از دیرباز بخش مهمی از جامعه نیوزلند و یک موضوع سیاسی مهم بوده است؛ چراکه این ساختار مربوط به ارائه مزایا و خدمات توسط دولت است و همراه با رفاه مالی و رفاه شغلی، سیاست اجتماعی نیوزلند را تشکیل میدهد. رفاه اجتماعی عمدتاً از طریق مالیات عمومیتأمین میشود. از دهه 1980 میلادی خدمات رفاهی در نیوزیلند بر اساس نیاز تأمین شده است؛ به استثنای بازنشستگی که خاصیتی سراسری دارد.
بر اساس قوانین نیوزیلند، دولت به نیازمندان مسکن دولتی میدهد. تعداد خانههای متعلق به دولت در طول سالها و بین دولتهای مختلف متفاوت بوده است. در حال حاضر، سطح اجاره بهای پرداختی در مسکن دولتی با سطح درآمد افراد ساکن در خانه (اجارههای مربوط به درآمد) مرتبط است؛ به طوری که افراد کمدرآمد کمتر از بازار اجاره میپردازند. در مواردی که درآمد یک خانوار نسبتاً بالا باشد، اجارهبها به نرخ بازار تعیین میشود.
علاوه بر تأمین مسکن دولتی، دولت یک مکمل مسکن نیز ارائه میکند. این مبلغ به عنوان کمکی به پرداختهای اجاره، هیأتمدیره یا وام مسکن برای افراد واجد شرایط پرداخت میشود. مکمل اسکان به کسانی که اجارههای مربوط به درآمد را در یک خانه دولتی پرداخت میکنند، پرداخت نمیشود. در برخی موارد ممکن است یک فرد، واجد شرایط تخفیف نرخ برای کمک به هزینههای نرخهای دولت محلی باشد.
طیف گسترده مزایا و مقرری
مزایای تأمیناجتماعی توسط کار و درآمد اداره میشود. از ژوئیه سال 2013، این مزایا عبارتند از:
کمک هزینه معلولیت کودک: برای افرادی که مراقبت تمام وقت از یک کودک یا جوان (زیر 18 سال) دارای معلولیت را به عهده دارند.
پشتیبانی از جویندگان کار: برای افراد بیکار 18 ساله و بالاتر که به دنبال کار هستند که پیشتر به آن مزایای بیکاری گفته میشد.
بازنشستگی: برای افراد 65 سال و بالاتر.
مزایای ایتام: برای افرادی که فرزندانی را بزرگ میکنند که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند، حال دلیلش فوت والدین، ناتوانی آنها یا عدم حضورشان باشد.
حمایت انحصاری والدین: برای والدین مجرد 19 ساله و بالاتر که از کودکان زیر 14 سال مراقبت میکنند.
پرداخت پشتیبانی زندگی: برای افرادی که به دلیل ناتوانی نمیتوانند کار کنند و افرادی که مراقبت تمام وقت برای افراد 18 سال و بالاتر با معلولیت ارائه میدهند.
مزایای کودک بدون حمایت: برای افرادی که فرزندانی را بزرگ میکنند که به دلیل از همگسیختگی خانواده نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند.
بازنشستگی کهنهسربازان: برای افرادی که در طول جنگ یا شرایط اضطراری در نیروی دفاعی نیوزلند خدمت کردهاند و دارای معلولیت ناشی از جنگ هستند.
پرداختی والدین جوان: برای جوانان 16 تا 18 ساله و مراقبت از کودکان زیر 14 سال که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند و تحت حمایت آنها نیستند.
پرداختی جوانان: برای جوانان 16 تا 17 ساله که نمیتوانند با والدین خود زندگی کنند و تحت حمایت آنها نیستند.
معیارهای دریافت مقرری بیکاری در نیوزیلند تغییر چندانی نسبت به قوانین سال 1938 در این کشور نکرده است. بنا بر اصلاحاتی که در تاریخ اول دسامبر سال 2011 اعمال شد، یک فرد میتواند مزایای بیکاری را دریافت کند در صورتی که:
در کار تمام وقت نباشد
در دسترس بوده و به دنبال کار تماموقت باشد
بالای 18 سال سن داشته باشد و برای متأهلها این رقم به 16 سال میرسد
شهروند نیوزلند یا مقیم دائم باشد
از زمان اخذ شهروندی یا مقیم نیوزلند حداقل به مدت دو سال در نیوزلند زندگی کرده باشد (مگر اینکه پناهنده باشد)
کسانی که معمولاً در نیوزلند زندگی کرده و قصد اقامت در آنجا را داشته باشد. چنانچه افراد کارآموز تماموقت در یک دوره کار تأییدشده (معمولاً کمتر از 12 هفته) باشند و به دنبال کار باشند، ممکن است هنوز واجد شرایط قرار بگیرند. کمکهزینه بیماری به کسانی که در اثر بیماری یا حادثه به طور موقت از کار ناتوان شدهاند، به استثنای هفت روز اول، مقرری ناتوانی پرداخت میشود. برای واجد شرایط بودن، متقاضی باید حقوق، دستمزد یا سایر درآمدها را از دست داده باشد و حداقل 12 ماه در نیوزلند اقامت داشته باشد. مانند سایر مزایای معرفی شده در سال 1938، متقاضی باید بالای 16 سال سن داشته باشد. در زمینه مستمری سالمندی نیز سن فرد باید 65 سال با حداقل 10 سال اقامت مداوم و حضور فیزیکی در نیوزلند از سن 20 سالگی، شامل حداقل پنج سال پس از 50 سالگی باشد.