یک جامعه‌شناس و روانشناس اجتماعی عقیده دارد اساس زندگی مشترک برپایه تفاهم شکل می‌گیرد و این تفاهم به معنای وجود توانایی، تحمل و تفاوت‌ها در زندگی مشترک است. علیرضا شریفی‌یزدی در تأکید بر مؤلفه‌هایی که موجب افزایش ثبات و تداوم زندگی مشترک می‌شوند، اظهار داشت: «اساس زندگی مشترک بر پایه تفاهم شکل می‌گیرد و این تفاهم به معنای وجود سه «ت» در زندگی مشترک است؛ «تواناییِ، تحملِ، تفاوت‌ها.» وی افزود: «یعنی انسان اگر توان این را داشته باشد که تفاوت بین خود و شریک زندگی‌اش را بشناسد و آن را بپذیرد، مفهوم تفاهم شکل می‌گیرد و خمیرمایه و عصاره اصلی این داستان بحث گذشت است.» این استاد دانشگاه ادامه داد: «گذشت یعنی اینکه من به خاطر اهمیتی که برای زندگی مشترکم قائل هستم چون طرف مقابل برای من ارزشمند است و به طور کلی در این رابطه احساس خوبی دارم، در مورد بعضی از مسائل گذشت می‌کنم؛ به این معنا که تفاوت‌های خودم و طرف مقابل را به رسمیت می‌شناسم و بر پایه تفاهم زندگی خود را به جلو می‌برم.» وی تأکید کرد: «اما نباید فراموش کنیم که گذشت به معنای پذیرش بدی‌ها، پلشتی‌ها و زشتی‌ها نیست و با این مفاهیم تفاوت دارد.» شریفی‌یزدی با اشاره به تفاوت مفهوم گذشت با رفتارهای غلط تصریح کرد: «گذشت با پذیرش رفتارهای غلط مکرر طرف مقابل فرق دارد. به عبارت دیگر در بحث‌های مهم زندگی گذشت فقط یک‌بار اتفاق می‌افتد.» عضو هیأت ‌علمی پژوهشکده مطالعات خانواده در توضیح این موضوع که «گذشت» چه هست و چه نیست، بیان کرد: «بعضی از افراد به دلیل چهار «ن» در زندگی و رابطه نامطلوب و نامناسب تحمل می‌کنند و به زندگی ادامه می دهند و اسم آن را گذشت می‌گذارند در حالی که وجود آن چهار «ن» مطابق با گذشت نیست و این چهار «ن» عبارتند از «نادانی، ناتوانی، نیازمندی و نگرانی.» وی ادامه داد: «یعنی گاهی ما به دلیل ناتوانی یا نادانی‌مان و یا نیازمندی و نگرانی‌مان است که در یک رابطه می‌مانیم، هر بلایی که به سرمان بیاورند را به جان می‌خریم و اسم آن را این می‌گذاریم که آدم باگذشتی هستیم. در صورتی که گذشت در مسائل مهم زندگی، تنها یک‌بار است.» این جامعه‌شناس با ذکر مثالی توضیح داد: «همسری که یک‌بار به غلط برخورد فیزیکی داشته و همسرش را کتک زده یا فحش‌های بسیار رکیک داده است؛ وقتی یک‌بار این موضوع را می‌پذیریم و می‌بخشیم گذشت کرده‌ایم اما اگر بار دوم این رفتار تکرار شود تا بارهای بعدی هم تکرار می‌شود و وقتی همان رویه سابق در پیش گرفته شود، اسم این رفتار دیگر گذشت نیست بلکه نادانی، ناتوانی، نیازمندی و نگرانی است.»