دولت‌ها چه چیز را سرمایه‌گذاری خارجی‌ قلمداد می‌کنند. همین که قراردادی امضا شود، به معنای سرمایه‌گذاری خارجی است؟ همین که فرایند انتقال پول از بانک خارجی به داخل آغاز شود، سرمایه‌گذاری خارجی است؟ در دولت نهم و دهم، چون ساختار دولت به علم اقتصاد باور نداشت، تعاریف را عوض کردند. به طوری که مبنای محاسبات آماری تفاوت‌های جدی با دولت‌های پیش از خود یافت. مثلا پروژه‌هایی مانند تاسیس هتل بین‌المللی قشم یا پروژه ایران‌زمین سرمایه‌گذاری خارجی قلمداد شدند. استدلال هم این بود که از بانک خارجی در کشوری مثل تاجیکستان یا مالزی فاینانس انجام شده بود. در حالی که بانک خارجی در کار نبود! باید در مورد سرمایه‌گذار خارجی، به تعریف واحدی برسیم. قاعدتا باید دید سازمان جذب سرمایه‌گذاری خارجی چه تعریفی از سرمایه‌گذاری خارجی دارد. باید گزارش هر نهاد را براساس تعریف آن نهاد از سرمایه‌گذاری ارزیابی کرد. تبعا گزارش آنکتاد مبنی بر جذب 12 میلیارد دلار سرمایه خارجی در سال 2016، بر اساس تعریف آنکتاد درست است.اما ما خود ظلم بزرگی به اقتصادمان می‌کنیم و مانع جذب سرمایه‌های خارجی می‌شویم. درواقع پتانسیل جذب سرمایه خارجی را با تضییع سرمایه‌های خود از بین می‌بریم. بسیاری از سرمایه‌گذاران بالقوه، که حاضرند با ما کار کنند، به پورتفولیو ما نگاه می‌کنند و می‌گویند شما سرمایه‌های داخلی خودتان را از بین می‌برید. آمار آنکتاد باعث می‌شود نگاه‌ها به سمت ایران و اقتصاد باپتانسیل آن جلب شود. از طرفی باید سالانه 50 میلیارد دلار سرمایه خارجی جذب کنیم، به‌خصوص در بخش انرژی. از سوی دیگر، وجود خصولتی‌ها نیروی بازدارنده در جذب سرمایه‌گذاری است. درواقع ما با دست خودمان سرمایه‌گذار خارجی را بیرون می‌کنیم، زیرا سرمایه‌ها در اختیار خصولتی‌هاست. پالایشگاه‌ها را خصولتی کرده‌ایم، که مصداق گریزاندن سرمایه‌گذاری است. البته این روزها بانک دولتی توسعه صادرات اکسیم‌بانک کره‌جنوبی در حال سرمایه‌گذاری در ایران است، سرمایه‌گذاری به مبلغ 5/13 میلیارد دلار. پتانسیل جذب 50 میلیارد دلار سرمایه وجود دارد. امید است امسال از 12 میلیارد دلار به 25 میلیارد دلار و در سال 97 به 50 میلیارد دلار برسیم.