سرمایه‌گذاری خارجی را می‌توان یکی از میوه‌های پسابرجام دانست که حالا به ثمر نشسته است. میزان سرمایه‌گذاری خارجی در ایران به نسبت سال‌های قبل از برجام رشد قابل‌ملاحظه‌ای داشته است. اما در حالی که گمان می‌شد نفت و صنعت پتروشیمی به‌عنوان شاگرداول اقتصاد ایران بیشترین جذب سرمایه‌گذاری خارجی را به خود اختصاص دهند، تاکنون سرمایه‌ای در این بخش جذب نشده است. بی‌تردید ریشه این ناکامی را در عاملی جز تحریم‌های اقتصادی گذشته علیه ایران نمی‌توان جستجو کرد. در حال حاضر کمتر شرکت بزرگ نفتی را می‌توان یافت که بخشی از آن متعلق به آمریکایی‌ها نباشد. 

صنایع غذایی را از دیگر صنایع ناکام می‌توان عنوان کرد که با وجود زیرساخت‌های مناسبی که دارد در ایران نتوانست از فرصت پیش‌آمده بهره کافی ببرد. اما شرایط در صنایعی همچون خودروسازی متفاوت است. خودروسازان که همانند نوزادی در تمام طول سال‌های گذشته آنگونه که انتظار می‌رفت رشد نکردند و تنها به مدد حمایت‌های دولت سرپا نگه داشته شدند حالا گام‌های نخست خود را برای توسعه برداشته و توانسته‌اند قراردادهای منعقدشده را وارد فاز اجرایی کنند. سرمایه‌گذاری در این صنعت از دو جهت مهم است؛ نخست اینکه به مدد تولید محصولات جدید ارز خروجی از کشور کاهش‌ یافته، دوم اینکه تمام توجیه سرپا نگه داشتن این صنعت در طول سال‌های گذشته اشتغالزایی بالای آن بوده است. به عبارتی با رشد سرمایه‌گذاری امید به ایجاد فرصت شغلی بیشتر در این صنعت هم افزایش می‌یابد. البته کاهش نرخ بیکاری و افزایش ایجاد اشتغال از محل سرمایه‌گذاری خارجی تنها محدود به این صنعت نیست. آن‌گونه که بررسی‌ها نشان می‌دهد هر 20 تا 30 هزار دلار سرمایه خارجی منجر به ایجاد شغل می‌شود. البته این رقم در صنایع کوچک حتی به 10 هزار دلار هم می‌رسد. در مقابل ممکن است در صنایع نفتی بالاتر از 30 هزار دلار باشد. حال خود حساب کنید اگر 50 میلیارد دلار سرمایه (داخلی و خارجی) هدف‌گذاری‌شده در برنامه ششم توسعه محقق شود چه ظرفیت فوق‌العاده‌ای می‌تواند در بازار کار ایران به وجود آید و تا چه اندازه از نرخ بیکاری 6/12 درصدی ایران بکاهد.