خدا را شاکریم که در مقطعی از تاریخ کشور شاهد انتخاباتی بزرگ و تاریخ‌ساز بودیم، همچون رفراندومی که از آن ندای وحدت، انسجام و منافع ملی به گوش رسید. رفراندومی که از آن تضمین امنیت داخلی و بین‌المللی برای میهنمان قابل‌فهم است و این همان چیزی بود که رهبر عظیم‌الشأن نظام آن را می‌دیدند و متأسفانه برخی مدعیان تحلیلگری از سر ضعف بصیرت از دیدن آن عاجز بودند. امروز دنیا بر مردم‌سالاری نظام اسلامی معترف شده و حتی آنان که طی این 37 سال از دشمنی با نظام اسلامی فروگذار نکردند لب به اعتراف گشوده‌اند و ایران را کشوری عنوان می‌کنند که دارای نظام مردم‌سالاری است و در محاوراتشان با قدرت‌های منطقه‌ای، که دارای نظام‌های استبدادی هستند، از ایران به‌عنوان الگوی نظام دمکراتیک نام می‌برند که در آن گردش نخبگان صورت می‌گیرد. آیا این افتخار کمی است؟ پس چرا عده‌ای بخشی‌نگر که جناحی می‌اندیشند و جناحی عمل می‌کنند به دنبال تخریب این چهره زیبای مردم‌سالاری دینی هستند؟ آیا این درست است که ما دَم از ولایتمداری بزنیم ولی میراثی را که تحت توجهات و منویات ولی‌امرمان به دست آورده‌ایم فدای منافع جناحی ـ سیاسی و بخشی‌نگری خودمان کنیم؟

صرف‌نظر از اینکه حاصل این انتخابات پرشور بیرون آمدن چهره‌ای ولایتمدار، خدوم، دانشمند و آگاه در عرصه‌های مهم حیات سیاسی و اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی مانند دکتر حسن روحانی است، که خود دستاوردی بزرگ و مثبت در دنیای متلاطم عصر حاضر است، خردورزی ملت بزرگ ایران و داشتن امید به آینده، تیزهوشی این ملت بزرگ به تأسی از هوشیاری رهبری نظام، خود بزرگ‌ترین افتخار ملی است. هر لحظه می‌بایست خدا را شاکر بود که چنین ملت تیزهوش، بافرهنگ، متعهد و آینده‌نگری را نصیب این کشور کرده است. بنابراین بر رئیس‌جمهور عزیز است که به پاس اعتماد مردم در دولت دوازدهم افرادی را در ترکیب دولت محترم حفظ کند که پاشنه را برکشیده باشند، نه افرادی که فقط به دنبال ثبت یک دوره وزارت در کارنامه خود هستند و حاضر نیستند برای رئیس‌جمهور مظلوم و محبوب و پرکار این کشور، شجاعانه به میدان‌ها بیایند و خطر کنند.

امید که شاهد چیدمان افرادی دارای انگیزه بالا در ترکیب دولت دوازدهم باشیم. افرادی که اعتقاد عمیق به شعارهای انتخاباتی رئیس‌جمهور عزیز و محبوب ملت ایران داشته باشند و در دفاع از طرح‌ها، برنامه‌ها و کارنامه دولت، جلوتر از رئیسِ دولت حرکت کنند.