در مورد تیم ملی فوتبالی ایران که با مهندسی کارلوس کیروش به سقف فوتبال آسیا رسیده
واقعا خیلی خوبیم ما!
مهدی شادمانی
لابهلای بازی آرژانتین و تکبهتک دژاگه و رخو، وقتی عادل فردوسیپور میگفت «چقدر خوبیم ما!» حتما باورش نمیشد که دقیقا سه سال بعد تیم ملی ایران به جایی برسد که نمایشش مقابل آرژانتین هیچ باشد. تیم ملی ایران برابر غولهای فوتبال جهان نمایشی خیرهکننده داشت. همان تیمی که چند هفته بعد به فینال جام جهانی رسید و یک بر صفر به آلمان باخت. دقیقا همین روزها بود. 31 خرداد 1393. تیم ملی ایران با سرمربیگری کیروش در روز آخر به جام جهانی رسیده بود و در دیدار اول یک امتیاز از نیجریه به دست آورده بود. تیمی که مقابل آرژانتین در دفاع و ضدحمله عالی بود و اگر اشتباه داور صربستانی نبود شاید حتی فینالیست را هم شکست داده بود. از آن روزهای اوج فوتبال ایران، همان روزهای افتخار یک توپ از پای مسی گوشه دروازه ایران نشست تا امروز که فوتبال ایران جایگاهش را پیدا کرده. تیمی شده بیرقیب در آسیا که بهعنوان تیم دوم پس از برزیل به جام جهانی رسیده. تیمی که شاید بد نباشد با هم مرور کنیم چرا اینقدرخوب است. یک مقایسه ساده از سه سال قبل تا امروز.
سپر فولادی
مهمترین مشخصه تیم ملی سپر فولادی است که کیروش مقابل دروازه تیم ملی ساخته است. سپری باورنکردنی که در طول سه سال اخیر به تکامل رسیده است. تیم ملی ایران پس از جام جهانی تا امروز 29 بازی رسمی و غیررسمی انجام داده و در جریان این بازیها فقط 14بار دروازهاش باز شده است. این آمار در شرایطی است که ایران نزدیک به نیمی از این گلها را در بازی مقابل عراق که 120 دقیقه بود و ایران ده نفره بوده دریافت کرده، و بازی دوستانه با تیم ملی سوئد. این سپر آهنی البته در روزهای اول شامل بازی کاملا دفاعی ایران بود. یک بازی دستبسته که حالا در پایان سه سال تکامل پیدا کرده است. ایران در 8 بازی مقدماتی جام جهانی هیچ گلی دریافت نکرده و این در حالی است که در هر بازی فقط یک شوت به دروازه ایران شده است. یعنی این سپر اینقدر کامل شده که اجازه شوت زدن هم به حریف نمیدهد. اما آمار عالی است؛ 8 بازی، 6 پیروزی، و 2 تساوی. 2 پیروزی مقابل ازبکستان، 2 پیروزی مقابل قطر، یک پیروزی مقابل کرهجنوبی، و یک پیروزی مقابل چین. در هر بازی یک گل زده، بدون گل خورده، مختصر و مفید.
یک نیمکت پروپیمان
جام جهانی را یادتان هست؟ ایران یک مدافع داشت به نام بیتآشور که او را از آمریکا قرض گرفته بود، یک دژاگه که او را از آلمان همراه داشت و یک قوچاننژاد که او را هم از فوتبال اروپا بیرون کشیده بود. ایران یکی از تیمهای پرسنوسال حاضر در مسابقات بود که بازیکنانش ایرانی اما عاریهای بودند. حالا تیم ملی ایران هم دژاگه را دارد و هم قوچاننژاد را، اما هردو روی نیمکت مینشینند. کارلوس کیروش در هر خط بازیکنان جوان را جایگزین کرده. از محمدی و پورعلیگنجی در دفاع بگیر تا عزتاللهی و کریمی در میانه، و طارمی و آزمون و جهانبخش در خط حمله. این وسط این نیروی جوان انگار اصلاح نژادی هم شدهاند. کیروش اصرار زیادی دارد که از بازیکنانی با قدهای بلندتر در زمین استفاده کند. تیم ملی ایران در بازی با ازبکستان با معدل سنی 25 سال به زمین رفت و معدل قد 187. بازیکنانی که همه از این فوتبال به اروپا راه پیدا کردهاند. بازیکنانی که در فوتبال ایران رشد کردهاند و حالا بزرگتر هم میشوند.
شکستناپذیر
تیم ملی فوتبال ایران حالا یک برند شده. یک برند دستنیافتی در فوتبال آسیا. سه سال است تیم ملی ایران در بالای رنکینگ فیفا در آسیاست و بعید است تا جام جهانی از این رتبه پایین بیاید. این آمار همه و همه به خاطر بازیهای درخشانی است که در مسابقات رسمی در آسیا به انجام رسیده. تیم ملی ایران آخرین بار در مقدماتی جام جهانی 2014 در تهران از ازبکستان شکست خورده و از آن روز تا به حال هیچ شکستی در جریان 90 دقیقه بازی در بازیهای رسمی نداشته است.
ایران یکبار در جام ملتهای آسیا به عراق باخته که البته آن در ضربات پنالتی بوده. یعنی 4 سال است هیچ تیمی در آسیا ایران را شکست نداده و جالب است بدانید ایران در این مدت با ژاپن، کرهجنوبی و ازبکستان هم بازی کرده. برند تیم ملی ایران حالا اینقدر بزرگ شده که سایت ازبکستانی پس از پیروزی 2-0 ایران در آزادی بنویسد: «این ورزشگاه قتلگاه همه رقبای ایران است، چون ایران در آزادی فقط پیروز میشود.»
ترکیب اصلیات را پیدا کن
ترکیب اصلی تیم ملی ایران را بنویسید. این کار را هیچکس نمیتواند انجام دهد. کارلوس کیروش سرمربی تیم ملی ایران از نیمههای مرحله دوم مقدماتی جام جهانی دست به تغییرات گسترده در ترکیب تیم ملی ایران زده و جالب است بدانید که ایران یک سال و نیم است که در هیچ بازی شبیه بازی دیگر نبوده است. کیروش در این مسابقات از 22 بازیکن در ترکیب اصلی استفاده کرده است. این آمار عجیبوغریب از تیم ملی ایران یک تیم مرموز ساخته. تیمی غیرقابلپیشبینی و تحلیل. حالا جالب است بدانید که ایران در این بازیها از 4 یا 5 تاکتیک متفاوت هم استفاده کرده است. یعنی نهتنها بازیکنان متغیر که سیستم متغیر! ایران بهخوبی بلد است دفاع کند، حمله کند، ضدحمله بزند یا توپ را روی زمین بچرخاند. این کیفیتی است که کیروش با تغییرات در ساختار به تیم ملی هدیه داده است.
مرد برنده
شاید میشد اولین مورد همه تغییرات، همین آقای سرمربی باشد. مردی همیشه برنده. مردی که در همه 6 سال حضورش با ضربوزور، دادوفریاد، جنجال و حتی گاهی هوچیگری خودش و تیم ملی را بالا کشیده است. تیم ملی ایران تحت هدایت کیروش حالا مدتهاست از فوتبال آسیا خودش را جدا کرده. نگاهی به جدول دو گروه مسابقات مقدماتی جام جهانی بیندازید، شرایط مشخصتر میشود. ایران با 20 امتیاز صعود کرده، اما کره و ازبکستان با 13 و 12 امتیاز منتظر بازیهای بعدیاند. در گروه دیگر هم ژاپن 17 امتیاز دارد و عربستان و استرالیا 16 امتیاز، و هنوز معلوم نیست که کدامیک به جام جهانی میرسند. این شرایط را ایران در کنار بازیکنانش مدیون یک مرد برنده است. یک مرد برنده عصبانی که این روزها و این تیم خوب را برایمان ساخته است.