از آنجا که سرمایه داخلی نیز به دنبال سود بالاست، هدایت آن به سمت بخش صنعت نیازمند الزامات فراوانی است. تنها راه تحول بخش‌های مختلف اقتصاد ایران ورود سرمایه خارجی است، چه از سوی ایرانیان خارج از کشور و چه از سوی کشورهای اروپایی، که می‌تواند به تحول در اقتصاد ایران کمک کند. البته باید پذیرفت که ورود این سرمایه‌ها در قالب اموال و دارایی و تکنولوژی می‌تواند در عین تولد صنایع جدید، به خروج برخی بنگاه‌های قدیمی ایران از چرخه تولید منجر شود. از دیگر سو، سرمایه‌بر بودن صنایع جدید به تولید با تعداد کمتری کارگر می‌انجامد، که ویژگی اصلی تولید سرمایه‌بر است، اما در یک دوره طولانی در آن صنعت اشتغال پایدار را پدید می‌آورد که این مورد مهم‌تر از هر رخداد دیگری می‌تواند پویایی اقتصاد ایران را تضمین کند. اینکه منتقدان دولت به بهانه سرمایه‌بر بودن صنایع نوین به ورود سرمایه خارجی و خطوط تولید مدرن به کشور انتقاد می‌کنند موضوع تازه‌ای نیست، اما اینکه به این بهانه بخواهیم خلاف جریان آب شنا کنیم قابل‌قبول نیست چراکه روش توسعه صنعتی در همه کشورها و مدل‌های موفق همین است و راهی نداریم جز ورود سرمایه خارجی برای تبدیل صنایع قدیمی و ورشکسته ایران به نمونه‌هایی مدرن که قادر باشند تولیدات کیفی را با استاندارد روز جهان تولید کنند. شکاف تکنولوژیک کالاها و خدمات اگر از طریق ورود سرمایه خارجی و تاسیس کارخانه‌های مدرن و تولید محصولات پیشرفته حل نشود، از طریق قاچاق تامین می‌شود چراکه بخشی از جامعه علاقه‌ای به خرید محصولات قدیمی ساخت کارخانه‌های داخلی ندارند. در عین حال در بخش‌هایی مثل مناطق مرزی و محروم که سرمایه‌گذار میلی به ورود به آنجا ندارد دولت باید شخصا ورود کند و  در زمینه انباشت سرمایه و تکنولوژی به مناطق محروم کمک کند تا ضمن ایجاد اشتغال، زمینه افزایش مشارکت در اقتصاد را فراهم آورد.