عکس نوشت
الا یا ایها الساقى! ز مـــى پُر ســــاز جامم را
از آن مى ریز در جـــامم کــه جانم را فنا سازد
از آن مى ده که جانم را ز قید خود رها سازد
از آن مى ده کــه در خلوتگـــــه رندان بیحرمت
نبـــــودى در حـــریمِ قدسِ گلــــرویان میخــانه
روم در جـــرگه پیرانِ از خــــــود بىخبر، شاید
تـــو اى پیــــک سبکبارانِ دریــــاى عدم، از من
به ســـاغر ختم کردم این عدم اندر عدم نامه
که از جـــانم فــــرو ریزد، هواى ننگ و نامم را
برون سازد ز هستى، هسته نیرنگ و دامم ر ا
به خود گیـــرد زمـــــامم را، فرو ریزد مقامم را
بههم کــوبد سجودم را، بههم ریزد قیامم ر ا
که از هـــر روزنـــى آیم، گلى گیرد لجامم ر ا
برون ســـازند از جــانم، به مى افکار خامم را
به دریادارِ آن وادى، رســـان مدح و سلامم را
به پیرِ صومعه بــــرگو: ببین حُسن ختــامم ر ا