بیمارستان جرجانی را می‌توان یکی از مهم‌ترین بیمارستان‌های دوران انقلاب دانست که بار بزرگی از درمان مجروحان انقلاب را بر عهده داشت. این بیمارستان در سال 42 در تهران افتتاح و بعد از پایان جنگ تحمیلی هم بسته شد. اگر این روزها فردی گذرش به خیابان دماوند بیفتد و بقایای فعلی این بیمارستان را ببیند، احتمالا باورش نخواهد شد که این بیمارستان روزگاری ملجأ و پناهگاه نیازمندان و مجروحان انقلاب بوده است. پیش‌تر اسماعیل دوستی، عضو کمیسیون عمران شورای شهر تهران، درباره آخرین وضعیت این بیمارستان گفته بود: «بازدید میدانی نشان می‌دهد هیچ‌گونه برنامه‌ریزی برای این بیمارستان نشده است. بیمارستان جرجانی 20 سال است در خیابان دماوند افتاده و تکلیفش مشخص نیست. درست نیست این فضا به شکل مخروبه رها شود، بلکه از آنجا که در کنار بیمارستان امام حسین (ع) قرار دارد باید برای آن فکری جدی کرد.» دوستی پیشنهاد داده که اگر فضای بیمارستان جرجانی از نظر فضای بهداشتی و درمانی غیرقابل استفاده است، به فضای سبز بیمارستان امام حسین (ع) تبدیل شود و با همکاری شهرداری، ساختمان تخریب و برای استفاده عموم مردم تبدیل به فضای عمومی شود.

یکی دیگر از بیمارستان‌های مهم پایتخت در بحبوحه انقلاب، بیمارستان هزار تختخوابی پایتخت بود که حالا به نام بیمارستان امام خمینی (ره) شناخته می‌شود. خوشبختانه آخر و عاقبت این بیمارستان به سرانجام بیمارستان جرجانی شباهتی نداشت، به طوری که حالا این بیمارستان با گسترش کمی و کیفی یکی از قطب‌های مهم درمانی کشور شناخته می‌شود. در جریان درگیری‌های دوران انقلاب، بیمارستان هزارتختخوابی به محلی برای تجمع‌های اعتراضی بدل شد و رفته‌رفته حتی جای تجمع‌های اعتراضی در دانشگاه تهران را هم گرفت. کارکنان درمانی این بیمارستان هم در این راهپیمایی‌ها حضور پرشوری داشتند و حتی گفته می‌شود دو ماه قبل از اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی برسد، نام دانشکده پزشکی پهلوی را به دانشکده پزشکی امام خمینی (ره)  تغییر داده بودند. در جریان این اعتراض‌های مدنی در بیمارستان هزار تختخوابی، یکی از دانشجویان پزشکی این بیمارستان به نام عزت‌الملوک کاووسی به شهادت رسید. در 12 بهمن 57 نیز امام خمینی (ره) پس از بازگشت از بهشت‌زهرا به بیمارستان هزار تختخوابی رفتند، بیمارستانی که بعدها به نام بنیان‌گذار انقلاب اسلامی تغییر نام داد.