پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سازمان تامین‌اجتماعی در حوزه‌های بیمه‌ای و درمانی خدمات بسیار گسترده‌ای به مردم ارائه کرد، به گونه‌ای که این سازمان را می‌توان یکی از بازوان پرتوان برای تحقق عدالت اجتماعی دانست. اگرچه سازمان تامین‌اجتماعی تلاش کرده در همه نقاط غیربرخوردار کشور خدمات درمانی خود را ارائه دهد، اما گاهی این شائبه را مطرح می‌کنند که چرا این سازمان در همه نقاط کشور بیمارستان‌هایی شبیه میلاد راه‌اندازی نکرده است. واقعیت این است که تحقق عدالت درمانی با افتتاح بیمارستان‌های بزرگ و مجهز در همه نقاط کشور میسر نمی‌شود. مثلا وقتی جمعیت منطقه‌ای به‌قدری کم باشد که ضریب اشغال تخت‌های بیمارستان آن منطقه به 30 درصد هم نرسد، معلوم است که در این شرایط، ساخت آن بیمارستان از همان روز اول هم توجیه اقتصادی نداشته است، در حالی که می‌شد با ساخت یک مرکز درمانی کوچک‌تر، هم نیازهای درمانی مردم آن منطقه را مرتفع کرد و هم در هزینه‌های سازمان تامین‌اجتماعی از محل منابع متعلق به همه بیمه‌شدگان صرفه‌جویی کرد. اینکه گمان کنیم فقط با ساخت بیمارستان‌های بزرگی مثل میلاد در گوشه و کنار کشور می‌توانیم بهترین خدمات درمانی را به مردم ارائه دهیم، تفکر علمی نیست. جمعیت یک منطقه و نیازهای آن باید تعیین کنند که آیا یک منطقه از کشور به بیمارستانی مشابه میلاد نیاز دارد یا خیر، زیرا گاهی یک پلی‌کلینیک هم نیازهای درمانی آن منطقه را مرتفع می‌کند. حتی گاهی می‌توان با خرید خدمات، نیازهای درمانی جمعیت بیمه‌شده یک منطقه را به‌خوبی برطرف کرد، بدون اینکه نیاز به راه‌اندازی مراکز ملکی باشد. نباید از خاطر برد که منابع سازمان تامین‌اجتماعی درحقیقت منابع بیمه‌شده‌هاست که باید با امانت‌داری و تدبیر مانع هدررفت آن شویم. اگر قرار باشد در مناطقی که نیاز به بیمارستان بزرگ ندارند، مراکز درمانی بزرگی افتتاح کنیم که بسیار فراتر از نیازهای یک منطقه باشند، در حفظ منابع بیمه‌شده‌ها قصور شده است؛ یعنی این کار به جای آنکه خدمت به بیمه‌شده‌ها باشد، ظلم در حق ‌بیمه‌شده‌هاست.