کارگاه تولید ذغال. رنگ زمینه و پس‌زمینه این کارگاه‌ها سیاه است. دست و صورت و لباس کارگرانشان هم همین رنگی است اما دل‌ها روشن و چشم‌ها امیدوار است. در نگاه کارگری که در این تصویر ذغال‌ها را روی هم تلنبار می‌کند جدیتی است که گمشده خیلی از مشاغل است. چهره‌اش سال‌های جوانی و طراوت را پشت غبار منعکس در فضا جا گذاشته و دغدغه‌ها جنس و رنگ و بوی خانواده و فرزندان و حقوق و بیمه را به خود گرفته است. کارگرانی که در زمانه جدیدی که پیش روی اقتصاد کشور گشوده شده امید دارند سهمی از روزهای خوب هم نصیب آن‌ها شود. روز‌هایی که برای ساختنش روی دست و توان تک‌تک این کارگران باید حساب باز کرد و البته سهم و نصیب آن‌ها را هم نباید فراموش کرد.