هرماه که رنکینگ فیفا اعلام می‌شود لابد یک سوال به ذهن همه خطور می‌کند که آیا ایران واقعا بهترین تیم آسیاست؟ پیدا کردن پاسخ این سوال و بله گفتن به آن کار مشکلی نیست. براساس معیارهای درنظرگرفته‌شده توسط فیفا ایران بهترین فوتبال آسیا را دارد، اما همه مربیانی که در فضای حرفه‌ای فوتبال نفس کشیده‌اند خوب می‌دانند که اگر قرار بود مسائل مدیریتی و امکانات درست اندازه‌گیری و در رنکینگ لحاظ شوند، فوتبال ایران تا چه اندازه جایگاه پایینی می‌داشت.  امکانات و تجهیزات حتما مشکل اصلی فوتبال ایران است. مشکلی که به نظر می‌رسد باید به‌راحتی حل شود اما انگار قدرت بزرگی جلوی این کار را می‌گیرد. سالی که من در تیم استیل آذین مربیگری می‌کردم، رقمی به‌عنوان تراز مالی فوتبال ایران مطرح شد که حدود هزار میلیارد تومان بود. هزار میلیارد تومان گردش مالی تیم‌ها و... در فوتبال ایران. این رقم شاید کمی اغراق داشته باشد، اما گردش مالی لیگ برتر بسیار بالاست. هزینه‌های زیادی که برای پرداخت دستمزد مربیان و بازیکنان پرداخت می‌شود عملا فایده‌ای برای فوتبال ایران ندارد. البته وقتی دولت در فوتبال هزینه می‌کند این مسئله اهمیت بسیار بیشتری پیدا می‌کند. سالیانه رقمی نزدیک به هزار میلیارد می‌تواند امکانات فوتبال ایران را زیرورو کند، اما این پول صرف پرداخت دستمزد بازیکنان می‌شود. بهترین استادیوم ایران همان آزادی است و پس از آن هم استادیوم خوب و درجه‌یکی ساخته نشده. مشکل امروز فوتبال ایران نداشتن یک زمین چمن مناسب است، چه آنکه در زمان حضور من در تیم ملی هم کی‌روش برای پیدا کردن چمن مناسب همیشه با مشکل مواجه بود. وقتی استادیوم و زمین چمن نداشته باشید، عملا برای پیشرفت در فوتبال چیزی ندارید. این قسمتی از مشکل اصلی فوتبال ایران در مقایسه با کشورهای درجه‌یک فوتبال آسیا مثل کره، ژاپن و استرالیاست. هرچند امارات و قطر و عربستان و چین هم امکانات بهتری نسبت به ایران دارند.  مشکل دیگری که در فوتبال ایران جلوی حرفه‌ای بودن را می‌گیرد مدل مدیریتی است. کی‌روش یک تصمیم مهم گرفت و آن انجام همه کارها به صورت شخصی بود. یعنی سرمربی تیم ملی وظیفه انجام همه کارها را به عهده گرفت تا از انجام درست آن خیالش راحت باشد. اتفاقی که خیلی حرفه‌ای نبود اما به نظر می‌رسید کاملا لازم است. کی‌روش شخصا از زمین‌های چمن بازدید داشت، کمپ تمرینی هماهنگ می‌کرد و اردوهای خارجی با نظارت کامل او انجام می‌شد. حتی کمپ تمرینی تیم ملی در جام جهانی با حضور کی‌روش در برزیل هماهنگ شد. این اتفاقات نشان‌دهنده مدیریت غیرحرفه‌ای است. مدیریتی که سرمربی را مجبور می‌کند فراتر از وظایف فنی به وظایف مدیریتی هم ورود کند تا نتیجه کار درست از آب دربیاید. این روزها هرچند فوتبال ایران در مسیری روبه‌جلو قرار دارد و نسبت به چند سال قبل پیشرفت کرده، اما این پیشرفت تحت سیستم اتفاق نیفتاده و یک سرمربی آن را به انجام رسانده. فوتبال ایران اما با این همه استعداد نیاز به یک ساختار مدیریتی قوی و امکانات درجه‌یک دارد. آن وقت است که عیار اصلی فوتبال ایران خود را نشان می‌دهد و بالاتر از کره و ژاپن قرار می‌گیرد.