بوی نان تازه. شاید هیچ‌چیز دیگری نتواند همچون آن برای ما ایرانیان مشام‌نواز باشد. بویی که در نوستالژی‌های کودکی‌مان پیچیده و حال و هوای مهربانی دارد. برکت سفره‌هایمان است و حد و حرمتی دارد. ساده است و زندگی ماشینی امروز ما را، که بوی کاه‌گل از دیوارهای باران‌خورده‌اش بلند نمی‌شود، با بو و طعم خوشش دلنشین می‌کند. هنوز هم که هنوز است فست‌فود نتوانسته جای مستحکم آن را در میان سفره پر کند و تعداد پیتزافروشی‌ها هنوز از نانوایی‌ها پیشی نگرفته. نانوایی‌هایی که با همت مردانی که قدر گندم و نان را می‌دانند جان گرفته. عاشقانی که هرروز آردها را خمیر می‌کنند و دانه‌دانه می‌پزند تا در برکت دادن به سفره مردم سرزمینشان سهیم باشند. روز و شب کنار کوره‌ها در گرما نان می‌پزند و دلشان به این شغل روزی‌رسان گرم است.