پشت‌به‌پشت ایستاده بودند. مردانی که سن‌وسالشان 50 سال به بالا بود و موهای سفیدشان نشان از سپری شدن روزهای سخت کار می‌داد. در سرمای هوا بعضی کلاه بافتنی تیره‌رنگ بر سر گذاشته بودند و بعضی با کلاه لبه‌دار، اندک آفتاب زمستانی را از صورتشان دور می‌کردند. شاید چهارصد نفر بودند. عده‌ای با چشم‌های سرخ و مشت‌هایی گره‌کرده برای طرح مطالبه‌های خود جمع شده‌اند. مردم عادی، هنگام عبور از مقابل مجلس، همین که جمعیت را می‌دیدند می‌ایستادند و از ماجرا پرس‌و‌جو می‌کردند. بازنشسته‌ها آرام مقابل مجلس ایستاده بودند و به حرف‌های نمایندگانشان گوش می‌سپردند. صدا از کسی بلند نمی‌شد. آنجا که موافق بودند همه با هم دست‌ها و پلاکاردهایشان را بالا می‌بردند و موافقتشان را با شعارهایشان اعلام می‌کردند و آنجا که مخالف بودند باز هم همین کار را می‌کردند. روی پلاکاردهایشان نوشته «پول کارگران، تنها متعلق به خود آنان است!» «ما خواستار رسیدگی به وضعیتمان هستیم»؛ «مجلس حمایت حمایت» از شهرهای دور و نزدیک تهران آمده بودند و از سندیکاهای کارگری بندرعباس و سیستان و بلوچستان. نیروهای انتظامی از چند متر مانده به ساختمان مجلس در صحنه حضور دارند.

 علی‌رضا محجوب، رئیس فراکسیون کارگری مجلس شورای اسلامی، به پشت تریبون می‌رود و میان شعارهای «حمایتت می‌کنیم» می‌گوید: «طرح ادغام صندوق درمان تامین‌اجتماعی در شرایطی مطرح می‌شود که بودجه عمومی کشور صرف افزایش هزینه‌های پزشکی در طرح تحول نظام سلامت شده است. در چنین شرایطی تصویب ادغام منابع درمان تامین‌اجتماعی با سایر بیمه‌ها موجب می‌شود بسیاری از بیمه‌شدگان نتوانند از خدمات بیمه درمان استفاده کنند. طرح ادغام صندوق درمان تامین‌اجتماعی، که یک‌بار در کمیسیون تلفیق مجلس رد شده بود، چرا باید دوباره مطرح شود و برای تصویب چنین موضوع خطرناک و غیرقانونی این همه اصرار وجود داشته باشد؟»

 محجوب درباره بیمه نبودن عده‌ای از کارگران ساختمانی سراسر کشور گفت: «هم‌اکنون صدها هزار کارگر ساختمانی در سراسر کشور بیمه نیستند و سازمان تامین‌اجتماعی موظف است هرچه سریع‌تر نسبت به بیمه کردن آنان اقدام کند چراکه کارگران ساختمانی هم‌اکنون با مشکلات زیادی در این زمینه مواجه هستند که باید حمایت اجتماعی از آنان را تقویت کرد.»

پس از صحبت‌های محجوب همه شعار می‌دهند. یکی از بازنشسته‌ها می‌گوید: «ما این ‌همه سال کار کرده‌ایم و مدت‌ها حق‌بیمه داده‌ایم تا در روزهای پیری از آن استفاده کنیم. اما حالا این‌طور برای منابع بخش درمان ما برنامه‌ریزی می‌کنند.» در ادامه حسن صادقی، رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری کشور، پشت تریبون می‌رود و می‌گوید: «کسانی که چشم به منابع بخش درمان تامین‌اجتماعی دوخته‌اند، توصیه می‌کنیم که از بازی با روح و روان جامعه کارگری دست بردارند.» صادقی با اشاره به اینکه منابع صندوق درمان سازمان تامین‌اجتماعی از عرق جبین نسل‌های کارگران طی ۶۲ سال گذشته اندوخته شده است، افزود: «جامعه کارگری کشور اجازه نخواهد داد که عده‌ای منابع درمان آن‌ها را تصاحب کنند. اگرچه طرح تحول نظام سلامت برای بهره‌مند کردن محرومان از بیمه همگانی ایجاد شده اما منابع آن نباید عمدتا از محل سرمایه‌های بیمه‌شدگان تامین شود. نهاد دولت طی دو دهه موظف بود بدهی هنگفت خود را به تامین‌اجتماعی پرداخت کند اما این بدهی‌ها به 120 هزار میلیارد تومان رسیده است که این با عدالت و انصاف سازگاری ندارد.

کارگران، مرغ عزا و عروسی

سهیلا جلودارزاده نیز پشت تریبون می‌رود و در همان جمله اول می‌گوید: «ادغام صندوق درمان تامین‌اجتماعی اگر خیانت نباشد باید آن را نزدیک شدن به آتش دانست؛ برای همین کارگران از حامیان آن می‌خواهند که دیگر با آتش بازی نکنند.» او رو به کارگران ادامه می‌دهد: «ما امروز با طرحی غیرکارشناسی مواجه هستیم. این طرح با نیت خوب رئیس‌جمهور آغاز شد اما با اجرای غلط دچار کمبود شد. در ماه‌های گذشته فوق‌العاده پزشکان پرداخت نشده و وضع بیمارستان‌ها در پذیرش بیماران مناسب نیست. طرح تحول نظام سلامت علی‌رغم صرف بخشی از منابع بودجه عمومی کشور، هنوز به نتایج مطلوبی نرسیده است. از این رو بسیاری از بیماران هم‌اکنون به خاطر بستری شدن در بیمارستان‌ها و یافتن دارو معطل می‌شوند. کارگران گویی مرغ عزا و عروسی‌اند. منابع درمان کارگران تنها متعلق به خود آن‌هاست و از طرفی دولت برای ارائه خدمات مطلوب به بیمه‌شدگان سازمان تامین‌اجتماعی موظف است بدهی خود را بازگرداند اما تاکنون علاوه بر اینکه این بدهی پرداخت نشده با طرح مسئله ادغام از سوی برخی افراد به کارگران و خانواده‌های آن‌ها فشار روانی وارد شده است.»

یکی از کارگرانی که به این تجمع آمده می‌گوید: «چرا باید بخش درمان تامین‌اجتماعی را به وزارت بهداشت بدهند؟ ما مخالف هستیم. این صندوق از حق‌بیمه بازنشسته‌ها و کارگران شکل گرفته است. وزارت بهداشت کسری آورده و سراغ این صندوق آمده است. این حق کارگرها و بازنشسته‌هاست. چرا باید همه از محل این درآمدها استفاده کنند. این درست نیست.»

 کارگر بازنشسته‌ای وقتی حرف‌های همکار جوانش را می‌شنود جلو می‌آید و می‌گوید: «این مسئله یک‌بار در سال 68 اتفاق افتاد. آن زمان وقتی تمام منابع سازمان تامین‌اجتماعی را استفاده کردند دوباره بیمه را به خود سازمان برگرداندند. می‌خواهند منابع صندوق تامین‌اجتماعی را تخلیه کنند. این طرح از نظر شرعی هم مشکل دارد و دست‌اندازی به بیت‌المال است. حقوق بازنشسته‌ها و حق‌بیمه آنان که در تامین‌اجتماعی جمع شده، تنها متعلق به خود آنان است. ما به‌شدت مخالف ادغام هستیم.»

تجمع تمام می‌شود. بازنشسته‌ها در گروه‌های چند نفری دور هم ایستاده‌اند و صحبت می‌کنند. صدایش می‌کنند آقارسول. او نمی‌گوید از کجا به این تجمع آمده، اما حرفش برای همه حجت است و چشم بازنشسته‌ها و کارگرها به دهان اوست. آقا رسول قد بلندی دارد و چهارشانه است. موهای اندک پشت سرش سفید شده و وقتی می‌خندد جای یکی از دندان‌های جلویش خالی است. آقا رسول می‌گوید: «ما هم به تجمیع بیمه‌ها اعتراض داریم و هم به نحوه همسان‌سازی حقوقمان. کارگر بازنشسته‌ای که بچه بزرگ دارد و می‌خواهد عروس و دامادشان کند، چرا باید 900 هزار تومان حقوق بگیرد. با این پول چه کار می‌شود کرد؟ اصلا می‌تواند شکم کسی را سیر کند.

 یکی دیگر از بازنشسته‌ها می‌گوید: «من دوتا دختر شوهر داده‌ام و بعد از سال‌ها هنوز بدهکارم. مستأجر هم هستم. در فیش حقوقی برای ما حق همسر 30 هزار تومان در نظر گرفته شده است، در حالی که برای صندوق‌های دیگر تا 120 هزار تومان است.» آن یکی می‌گوید: «من خانمم را برده‌ام ام‌آرآی، هزینه‌اش شده 200 هزار تومان. من این پول را ندارم. از کجا باید بیارم؟ چنان گرفتار تامین زندگی روزمره‌مان هستیم که همه چیزمان را از یاد برده‌ایم. برخی نمایندگان می‌گویند هر کسی که زیر 2 میلیون تومان درآمد دارد زیر خط فقر است. حالا کسی که با سه بچه بزرگ حقوق 900 هزار تومانی می‌گیرد چطور باید زندگی کند؟»

***

سرانه درمان کارگران از بودجه عمومی کجاست؟!