نقش کارگران، به‌عنوان یکی از نقش‌های تاثیرگذار در شکل‌گیری انقلاب اسلامی، انکارناپذیر است. قبل از انقلاب، کارگران همواره به‌عنوان حامیان اصلی جهتگیری‌های ظلم‌ستیزانه و عدالت‌خواهانه امام خمینی (س) در میان توده مردم در مبارزات سال‌های 1342 تا 1357 همواره در صحنه بودند. در جریان پیروزی انقلاب نیز اعتصاب‌های کارگران صنایع، به‌ویژه کارگران شرکت نفت، از دلایل اصلی فروپاشی رژیم شاهنشاهی ارزیابی شده است.

بعد از سال 1357 نیز این قشر زحمتکش و بزرگ جامعه، که به همراه خانواده‌هایشان بیش از نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد، بیشترین زحمات را برای حفظ انقلاب کشید. حضور همه‌جانبه در تظاهرات، راهپیمایی‌ها، انتخابات و از سال 1359 حضور در جبهه جنگ تحمیلی و حضور در کارخانه‌های بخش صنعت و تولید، و حضور دلاورانه کارگران نفت و پتروشیمی در زیر بمباران رژیم بعث، گوشه‌هایی از رشادت‌های این قشر بزرگ است. شاید یکی از فداکاری‌های این قشر در طول سال‌های انقلاب و جنگ، که هم‌اینک تبدیل به بزرگ‌ترین مشکل این قشر شده، گذشت کارگران از مزد واقعی‌شان باشد. آن‌ها به دلایل شرایط جنگ و تحریم همواره از حق قانونی خود در این مورد گذشته‌اند و فاصله فراوان بین مزد کنونی کارگران و خط فقر نشان‌دهنده این ایثار و فداکاری است. متاسفانه دولت‌ها بعد از جنگ، حتی در شرایط مساعد کشور که شاهد رشد و شکوفایی در منابع مالی بودیم، آنگونه که باید و شاید در جبران حقوق این قشر بزرگ موفق نبوده‌اند. با توجه به رهنمودهای امام راحل (س) که همواره انقلاب را متعلق به کارگران و قشر مستضعف می‌دانستند حداقل کاری که دولت‌مردان می‌توانند انجام دهند جبران کاهش دستمزدهای گذشته است، که متاسفانه همیشه از این امر غافل مانده‌اند. به هر حال آسیب‌های اجتماعی ناشی از جنگ و تحریم و تورم در همه این دوران بر دوش کارگران و قشر پایین‌دست جامعه بوده و مجاهدت و ایثار کارگران در ایجاد، حفظ و نگهداری انقلاب بر هیچ‌کس پوشیده نیست. بنابراین به‌جاست در سی‌وهفتمین سالگرد انقلاب اسلامی بر آرمان‌های انقلاب در راستای تحقق عدالت اجتماعی و رسیدگی همه‌جانبه به وضعیت زندگی نیروهای مولد کشور تاکید شود.