دیگرسو
وقتی نظام سلامت بیمار میشود
در برزیل نابرابری و فاصله درآمدی عمدهترین مشکل نظام سلامت است. به گزارش بانک جهانی، در این کشور به ازای هر هزار نفر تنها 8/1 پزشک وجود دارد، در حالی که در آرژانتین که همسایه برزیل است به ازای هر هزار نفر 2/3 پزشک حضور دارد.
با این حال در تئوری، برزیل یکی از جامعترین و سخاوتمندانهترین شبکههای سلامت در جهان را در اختیار دارد. در این کشور امید به زندگی از 68 سال به 74 سال رسیده و نرخ مرگومیر نوزادان 4/14 درصد کاهش یافته است. دولت نیز میگوید در حال حاضر برای 95 درصد از کودکان واکسیناسیون انجام میشود. در این کشور 3/9 درصد از تولید ناخالص داخلی برای نظام سلامت هزینه میشود.
اما از آنجایی که برزیل جامعهای نابرابر است، نظام سلامت آن نیز به این معضل دچار است. سطح کیفی و کمی خدمات درمانی بخش خصوصی با بخش دولتی قابلمقایسه نیست. در صورتی که بیماری توانایی پرداخت هزینههای بخش خصوصی را داشته باشد میتواند از منافع آن، که تعداد زیاد پزشکان در دسترس و زمان انتظار کوتاه است، بهرهمند شود. اما آنهایی که از درمان دولتی استفاده میکنند، با کمبود تخت بیمارستان و زمان انتظار طولانی مواجهاند.
دولت برای حل این مشکلات ابتکار عملهایی به خرج داده است که ازجمله آنها میتوان به در نظر گرفتن امتیاز برای پزشکان و پرستارانی اشاره کرد که در مناطق فقیر و دورافتاده فعالیت میکنند. همچنین پزشکانی که برای آموزش به دانشجویان به مناطق دور و فقیر بروند نیز از این امتیازها برخوردار میشوند. در حال حاضر بیش از 4 هزار پزشک برای آموزش نسل جوان به مناطق محروم این کشور اعزام شدهاند و انتظار میرود این تعداد تا پایان سال آینده میلادی به 11 هزار پزشک برسد.
حتی در کشوری مانند ایتالیا نیز مردم از نابرابری در سیستم درمانی شکایت میکنند. برای ایتالیاییها سلامت یک اولویت است. ایتالیا یکی از بالاترین نرخهای امید به زندگی را دارد و بانک جهانی میگوید کودکان تازهمتولدشده در این کشور متوسط عمر 83 سال را تجربه میکنند که مشابه امید به زندگی در سوئیس و ژاپن است.
اما همانگونه که تضادهای زیادی در ایتالیا مشاهده میشود، کیفیت و کمیت خدمات درمانی در مناطق مختلف این کشور متفاوت است. برای مثال در شمال ایتالیا کیفیت خدمات درمانی مشابه دیگر کشورهای اروپایی است اما در مناطق جنوبی کیفیت و کمیت خدمات درمانی بهشدت افت میکند.
البته دولت در تخصیص بودجه به بخش بهداشت و درمان دست و دلبازانه عمل میکند. ایتالیا 2/7 درصد از تولید ناخالص داخلی را به سیستم بهداشت عمومی اختصاص میدهد و صرف این هزینهها دیگر کشورهای اروپایی را بر آن داشته تا رم را برای کاهش مخارج تحت فشار قرار دهند.