روزهای غمگین رحلت بانوی دو عالم دختر گرامی پیامبر اکرم (ص) است. فاطمه، ای بهار کوتاه، ای ترنم باران وحی، در غم رفتنت زندگی از کوچه‌های مدینه گریخت. یاس کبودی که چون سر بر سجده می‌نهادی زمین آسمان می‌شد. در شکوه مقامت عالمیان حیران‌اند. تو که در آیینه زخم‌ها و داغ‌ها و در هجران پدر، غریبانه زیستی و در وداع شبانه‌ات با پهلویی شکسته، خانه گلین را به امید آغوش بهشتی پدر، ترک گفتی. ای آن که مادرِ پدر نام گرفتی.

زهرا حرف تازه خدا بود: «انّا اَعْطَیناکَ الکوثَر»، نگاهی نو به سراپای هستی. ارتباط خاک با خدا، مادر شهود و شهادت، بانوی محراب، بانوی اعتراض، بانوی حماسه، بانوی بسیج بنی‌هاشم، بانوی شهادت...