عوامل زیادی باعث بروز احساس تنهایی و بی‌پناهی می‌شود؛ زن و مرد و جوان و سالمند هم ندارد. احساس بی‌پناهی و تنهایی نه جنسیت می‌شناسد، نه افراد با سن و سال مشخصی را درگیر می‌کند. روانشناسان معتقدند مهمترین عواملی که باعث درک احساس بی‌پناهی و تنهایی در افراد مختلف می‌شود، به شرح زیر است:

 

 ضعف همدلی

ضعف همدلی ممکن است به دلیل عدم پذیرش، عدم تعامل و عدم تعلق و سرزنشگری اطرافیان شکل گیرد.

 عدم پذیرش: کسانی که احساس عدم پذیرش دارند همیشه از اینکه به گروهی تعلق ندارند، شکایت می‌کنند و معتقدند کسی به آنها اهمیت نمی‌دهد و آنها را قبول ندارد.

 عدم تعلق: کسانی که از عدم تعلق شکایت دارند، احساس بی‌ریشه‌ای دارند و اینکه به جایی متعلق نیستند. آنها معتقدند به هیچ جمع و گروهی تعلق ندارند و گویا بود و نبودشان یکسان است.

 ضعف تعامل: یکی دیگر از مواردی که این افراد درک می‌کنند ضعف تعامل است. آنها معتقدند کسی نیست که درک‌شان کند و کسی نیست که با او احساسات‌شان را در میان بگذارند.

 سرزنشگری اطرافیان: آنها معتقدند خانواده، همکاران و دوستان عقاید و باورهای‌شان را نمی‌پذیرند و مدام از طرف آنها سرزنش می‌شوند.

 

مهارت‌های ارتباطی ضعیف

ناتوانی در گفت‌و‌گو و برقراری ارتباط با دیگران، اعتماد نکردن به دیگران و ناتوانی در ابراز احساسات هم می‌تواند باعث بروز احساس بی‌پناهی و تنهایی در افراد مختلف شود.

 ناتوانی در گفت‌و‌گو و برقراری ارتباط با دیگران: شاید مهمترین دلیل بروز احساس تنهایی و بی‌پناهی باشد. بیشتر این افراد معتقدند وقتی نمی‌توانند با دیگران ارتباط برقرار کنند و حرف‌های‌شان را درست منتقل کنند، احساس تنهایی و بی‌پناهی می‌کنند. وقتی نمی‌توانند مشکلات‌شان را با دیگران در میان بگذارند حرف‌های‌شان را به اصطلاح درون خودشان می‌ریزند و این موضوع احساس بی‌پناهی و تنهایی آنها را افزایش می‌دهد.

 عدم اعتماد به دیگران: این افراد نمی‌توانند به راحتی به دیگران اعتماد کنند. مشکلات در محیط کار باعث می‌شود دیگر نتوانند به کسی اعتماد کنند و از کسی کمک بخواهند.

 ناتوانی در ابراز احساسات: این افراد نمی‌توانند درباره مشکلات، نگرانی‌ها و استرس‌هایی که دارند با کسی صحبت کنند؛ به همین دلیل خود را ناتوان حس می‌کنند و احساس بی‌پناهی و تنهایی سراغ‌شان می‌آید.

 

 حمایت نشدن

دوری از نزدیکان و خویشاوندان، تنها بودن و در دسترس نبودن دوستان و افراد خانواده باعث بروز این احساس و در نهایت تقویت حس تنهایی و بی‌پناهی می‌شود. بیشتر این افراد معتقدند وقتی در برابر مشکلات زندگی حامی ندارند، از درون احساس بی‌تکیه‌گاهی می‌کنند و حس می‌کنند در زندگی تنها هستند و هیچ پشتیبانی ندارند.  این افراد معتقدند احساس بی‌پناه بودن و تنهایی زمانی که به کسی برای انجام کاری نیاز دارند و کسی به دادشان نمی‌رسد و کسی از نظر فیزیکی همراهی‌شان نمی‌کند، پررنگ‌تر و بیش از همیشه احساس می‌شود.