همین دو هفته پیش بود که فدراسیون فوتبال نامه‌ای به کنفدراسیون فوتبال آسیا نوشت و به نادیده گرفتن حق فوتبال ایران اعتراض کرد. ماجرا از این قرار بود که AFC قسمتی از اسامی نامزدهای کسب جایزه بهترین‌های کنفدراسیون فوتبال آسیا را اعلام کرده بود و جایی برای ایران وجود نداشت. فدراسیون فوتبال هم به شکل سنتی و به صورتی که انگار از سهم‌خواهی جا مانده باشد، نامه‌ای به کنفدراسیون فوتبال آسیا نوشت و اعتراض کرد که چطور در این جوایز سهمی نداشته است! جواب کنفدراسیون فوتبال آسیا به فوتبال ایران البته قابل‌تامل بود. مسئولان AFC اعلام کردند که جوایز کامل نبوده و ایران بهتر بود تا پایان تکمیل نامزدها صبر می‌کرد. بعد از تکمیل فهرست نامزدها مشخص شد فوتسال ایران برای کسب جایزه بهترین فوتسالیست سه نماینده دارد، یعنی حتما جایزه مرد سال فوتسال به ایران می‌رسد. اعلام نام فوتسالیست‌ها البته سبب شد موجی از تشکر نسبت به نامه فدراسیون فوتبال در میان فوتبالی‌ها ایجاد شود و همه از مهدی تاج تشکر کنند که با نوشتن نامه از حق فوتبالی ایران دفاع کرده است. البته هیچ‌وقت کسی نپرسید که واقعا نامه تاج دلیل این مسئله بوده یا چیز دیگر. بررسی جوایز کنفدراسیون فوتبال آسیا اما نشان می‌دهد که اگر تاج اعتراض نمی‌کرد هم این جایزه به ایران می‌رسید و البته در هیچ حوزه دیگری ایران شانس کسب جایزه را نداشت. ایران در حال حاضر بهترین تیم ملی آسیا را دارد و این عنوان به 4سالگی خود رسیده، ضمن اینکه بهترین مربی فعال در قاره مربی تیم ملی ایران است و حتما می‌شود یکی از بهترین بازیکنان هم ملی‌پوش ایران باشد. اما چرا این اتفاق رخ نداده است؟

معیارهای کنفدراسیون فوتبال آسیا برای انتخاب برترین‌ها با معیارهای آشنای ذهنی نزدیکان فوتبال فرق می‌کند. یعنی در حالی که گزینه‌های ایران برای کسب جایزه در دو خط بالاتر گفته شد، کنفدراسیون هیچ جایزه‌ای برای این عنوان‌ها ندارد. AFC، به دلیل شرایط خود که برای پیشرفت فوتبال آسیا اهمیت قائل است نه لزوما ستاره‌سازی، به تیم‌های ملی جایزه‌ای نمی‌دهد. جایزه بهترین بازیکن فوتبال آسیا هم به بازیکنی داده می‌شود که در لیگ قهرمانان آسیا بازی کند و ستاره شود. بهترین مربی آسیا هم از میان مربی‌های بومی انتخاب می‌شود. به همین سادگی ایران در این‌گونه موارد شانسی برای دریافت جایزه ندارد. حالا اینکه چرا معیارهای AFC با FIFA و UEFA فرق می‌کند یک بحث است و اینکه فدراسیون فوتبال ایران اصلا از این مسائل خبر ندارد بحثی دیگر. اما نکته ناراحت‌کننده اینجاست که همه جایزه رسیده به بازیکنان فوتسال را اثر نامه‌نگاری فدراسیون می‌دانند، در حالی که این نامه از دیپلماسی ضعیف فوتبالی ایران خبر می‌دهد. سهم‌خواهی فوتبال ایران در آسیا عملا نشان می‌دهد که فدراسیون فوتبال، کنفدراسیون را نهادی ناکارآمد می‌داند. جدا از اینکه AFC چقدر ناکارآمد است، نوشتن چنین نامه‌ای علنی کردن ذهنیت رسمی‌ترین مرجع فوتبال ایران نسبت به کنفدراسیون است. کاری که شدیدا از دیپلماسی به دور است. یعنی حتی اگر بپذیریم که AFC در تقسیم جوایز فاسد عمل کرده نوشتن این نامه رودررو شدن و به رو آوردن فساد است که در صورت فساد طرف مقابل دردسرساز خواهد بود. لب کلام اینکه اگر جایزه‌ای توسط کنفدراسیون تقسیم می‌شود، ایران درخواست‌های خود را باید توسط لابی‌ها به گوش مسئولان برساند نه با نوشتن نامه و تحریک طرف مقابل. از طرف دیگر اگر نامه‌نگاری از این مدل جوابگوست بهتر است رئیس فدراسیون فوتبال نامه‌نگاری‌هایش را شروع کند. کنفدراسیون فوتبال آسیا تصمیم گرفته تهران میزبان عربستان نباشد و اگر قرار باشد نامه‌ای شرایط را به نفع ما تغییر دهد حتما در میزبانی از تیم‌های عربستانی باید باشد. جایی که باشگاه‌ها و بعدا تیم ملی ایران نیاز دارند در تهران با حریف روبه‌رو شوند نه زمین بی‌طرف.