استفاده از ماسک، شیلد، دستکش و... همگی ابزاری است برای مراقبت در مقابل ‏انتقال ویروس کرونا؛ اما واقعیت این است که حجم بالای آلودگی با ویروس ‏کرونا، به‌ویژه در بیمارستان‌ها و بیمارستان‌های مرکز کرونا، خطر ابتلا به ‏ویروس کرونا را به شدت افزایش می‌دهد. در واقع، بار آلودگی هوای تنفسی در ‏مراکز درمانی، خطر بزرگی برای کادر درمان و به‌طور خاص متخصصان ‏داخلی، عفونی و ریه است. متخصصانی که به طور مستقیم با ویروس در تماس ‏هستند. شاهد این گفته‌ها، آمار بالای مرگ پزشکان در سراسر جهان است. ‏بنابراین نخستین و بزرگترین خطر، مرگ کادر درمان در اثر مجاورت با حجم ‏بالایی از آلودگی است. ‏

 

جسمی که جان ندارد

حتماً این شرایط را تجربه‌ کرده‌اید که در روزهای پر‌کار، حتی فرصت مصرف ‏وعده‌های غذایی را هم نداشته‌اید. حالا پزشکی را تصور کنید که علاوه بر ‏استرسی که تحمل می‌کند، دچار شرایط تغذیه به خاطر حجم بالای کار نیز شود. ‏این مسأله باعث افت فشار خون، غش، اختلال در عملکرد سیستم ایمنی بدن و ‏بالا رفتن خطر ابتلا به بیماری، ضعف در بینایی، ضعف در حرکات ‏عمومی بدن و شوک شود. این خطر همه اعضای کادر درمان را تهدید می‌کند. ‏

 

‏چه باید کرد؟ ‏

تنها راهکار ممکن، فراهم کردن شرایط مناسب برای تغذیه آماده کادر درمان در ‏طول روز است. علاوه بر تغذیه، لازم است آب کافی در اختیار آنها قرار گیرد. ‏غذاهای آماده قابل گرم شدن، بهترین گزینه هستند. سعی کنید در ساعت‌هایی از ‏روز، شیفت را به همکارتان سپرده و برای مصرف غذا حتماً زمانی را در نظر ‏بگیرید. 

 ‏روانی که رنجور است

شاید به نظر برسد پزشکان نسبت به بیماری مراجعان، بستری شدن و مرگ ‏آنها، بی‌تفاوت هستند؛ به این دلیل که روزانه تعداد زیادی مراجعه دارند، اما ‏حقیقت این نیست. پزشکان نسبت به بیماران خود، حساس هستند. از مرگ آنها ‏غمگین شده و زمانی که روند درمان آنها به‌ خوبی طی می‌شود، شاد می‌شوند. در ‏دوره کرونا، مرگ از زندگی پیشی گرفت و پزشکان، مرگ را بیش از هر زمان ‏دیگری احساس کردند. آمار بالای مرگ‌و‌میر هموطنان با وجود تلاش‌های آنها، ‏اثر منفی بسیار شدیدی روی روان پزشکان گذاشته و می‌گذارد. در همین دوره، ‏آمار خودکشی پزشکان، کم نبود. به این رنج، مرگ‌و‌میر همکاران‌شان را نیز ‏اضافه کنید تا به میزان تأثیر منفی شدید مرگ‌های ناشی از کرونا پی ببرید. از ‏سوی دیگر، باید استرس و اضطراب بالایی را تحمل کنند که این مسأله نیز بشدت روان آنها را می‌آزارد. ‏

 

‏چه باید کرد؟ ‏

 کمی استراحت: شرایط به شکلی است که امکان مرخصی و استراحت وجود ‏ندارد. اما سعی کنید در ساعت‌هایی که احتمالاً در محل کار نیستید، از اخبار ‏فاصله گرفته و استراحت کنید. ‏

 تخلیه کنید: با هر روشی که می‌توانید و می‌دانید، حس‌های منفی تجمع یافته در ‏درون‌ خود را تخلیه کنید. از نوشتن، حرف زدن، نقاشی، ورزش‌های رزمی، ‏پیاده‌روی و... کمک بگیرید. مانع گریه خود نشوید؛ حتی در محل کار. ‏

‏ کمک بگیرید: از روانپزشک یا روانشناس نیز کمک بگیرید.‏

 

آسیب‌های ریز و درشت می‌آیند ‏

پزشکان به پوشیدن لباس‌های خاص برای حضور در اتاق عمل و بخش ‏مراقبت‌های ویژه عادت دارند. استفاده از لباس و ماسک و دیگر تجهیزات ‏محافظتی، مقطعی است اما با شیوع کرونا، به‌ویژه آنهایی که در مراکز ‏بیمارستانی ویژه کرونا فعالیت می‌کنند، باید از پوشش کامل شامل لباس، روکش ‏کفش، دستکش، کلاه، ماسک، شیلد و... به طور دائمی استفاده کنند. به همین ‏دلیل با عوارضی مانند تنگی نفس، تعرق بالا و از دست رفتن آب بدن، ‏آسیب‌های پوستی مانند اگزما و بیماری‌های قارچی و ریزش مو در حین کار روبه‌رو هستند. ‏

 

‏چه باید کرد؟ ‏

 نفس بکشید: به هر شکل ممکن به ازای هر دو ساعت استفاده از ماسک در ‏فضای باز رفته و نفس بکشید. این کار خطر تپش قلب، ایست قلبی، کمبود ‏اکسیژن و سردرد، سرگیجه و تهوع ناشی از آن را کاهش می‌دهد. ‏

 مراقبت کنید: طبیعی است که پس از بازگشت به منزل، دوش می‌گیرید. پس از ‏دوش گرفتن، به دست‌ها کرم بزنید. در صورتی که بخش‌هایی از بدن دچار ‏سوختگی ناشی از تعرق شده، از پودر بچه برای ترمیم استفاده کنید. ‏

‏ سلامت مو: موها را تا حد ممکن کوتاه کنید تا زیر وسایل محافظتی آسیب نبینند. ‏

 لباس مناسب: حتماً از لباس نخی، زیر لباس محافظ استفاده کنید تا میزان تعرق ‏بدن کاهش یابد. ‏

 بنوشید: در حین و پس از اتمام کار، آب کافی بنوشید. برای اینکه مدت ‏طولانی‌تری آب بدن تأمین شود از شیر، دمنوش، آبمیوه طبیعی و... استفاده کنید. ‏

 

خوابی که به چشم نمی‌آید

پزشکان به کشیک‌ عادت دارند، اما وضعیت کشیک‌ها و آماده‌باش در دوره ‏کرونا، متفاوت از کشیک عادی است. از سوی دیگر، استرس و اضطراب و ‏تکانه‌های روانی‌ که در این دوره خاص تحمل می‌کنند، محرک‌هایی دیگر ‏است. بنابراین پزشکان ممکن است با اختلال خواب روبه‌رو شوند. این اختلال ‏سلامت جسمی و روانی آنها را به خطر می‌اندازد. ‏

 

‏چه باید کرد؟ ‏

ارائه راهکار به پزشکان، زیره به کرمان بردن است! اما با بروز نخستین ‏نشانه‌های اختلال خواب، اقدام‌های درمانی را انجام دهید. ‏‏