اوتیسم چیست؟
اوتیسم بیماری نیست. اوتیسم یک اختلال نورولوژیکی است که در سالهای اولیه رشد کودک نمایان میشود. این اختلال باعث میشود مغز فرد اوتیستیک نتواند در زمینه رفتارهای اجتماعی و مهارتهای ارتباطی درست عمل کند و در یادگیری چگونگی ارتباط و تعامل با دیگران به طور اجتماعی دچار مشکل میشود.
کودکان و بزرگسالان دارای
اختلال اوتیسم در زمینه ارتباط کلامی و غیرکلامی، مهارتهای شناختی معمول، رفتارهای اجتماعی، فعالیتهای سرگرمکننده و بازی مشکلات زیادی پیدا میکنند.
چه عواملی باعث تولد کودکان اوتیستیک میشود؟
پژوهشگران مرکز کنترل و پیشگیری بیماریهای آمریکا معتقدند محیط و علل زیستمحیطی نقش زیادی در بروز اوتیسم دارد. به غیر از عوامل ژنتیکی مشخص شده تأثیر آلایندههای زیستمحیطی و تخریبی که در محیط زندگی انسان به وجود آمده نقش مهمی در بروز اوتیسم در کودکان دارد. تحقیقات نشان داده حدود 62 درصد علل زیستمحیطی و ترکیب آن با عوامل ژنتیک میتواند منجر به اوتیسم شود. در تحقیقاتی 25 پژوهش که در سراسر جهان در زمینه ارتباط آلودگیها و اوتیسم انجام شده بود، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و نوع آلایندهها و زمان در معرض قرار گرفتن بررسی شد که کدام و در چه زمانی بیشترین اثر را دارند. در این مطالعات مشخص شد احتمال ابتلا به اختلال طیف اوتیسم در مادرانی که در معرض ریزآلایندهها قرار داشتند، بیشتر از بقیه بود. همچنین مشخص شدکه در معرض آلودگی قرار گرفتن در سه ماه سوم بارداری میتواند بیشترین تخریب و ریسک را برای جنین به همراه داشته باشد.
فاکتورهای خطرآفرین اوتیسم
جنین پسر: محققان معتقدند پسران تقریباً چهار برابر بیش از دختران دارای اختلال اوتیسم هستند.
زایمان زودرس: نوزادان زودرس متولد شده پیش از 26 هفتگی خطر بیشتری برای ابتلا به اوتیسم دارند.
وراثت: خانوادههایی که یک فرزند دارای اختلال اوتیسم دارند بیشتر در معرض داشتن فرزند دیگری با این اختلال هستند. وجود برخی اختلالات مثل اسکیزوفرنی و اختلال اوتیسم در والدین نیز میتواند باعث افزایش ریسک شود.
سن والدین:تحقیقات نشان داده بین سن بالای والدین (بالای 35 سال) و یا سن پایین مادران (زیر 20 سال) و افزایش اختلال اوتیسم ارتباط وجود دارد.
شرایط بارداری: اگر فاصله بین بارداریها کوتاه باشد، شرایط رحم مادر برای بارداری و پذیرایی مناسب از جنین به خطر میافتد و ریسک اوتیسم افزایش پیدا میکند. تغذیه مادر هم یک فاکتور مهم است. هرچه تغذیه مادر نامناسب و عاری از غذاهای طبیعی و ارگانیک باشد خطر بیشتر میشود.
انواع سطوح و نشانههای اوتیسم
سطح یک: افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم یا اوتیسم خفیف، مهارتهای ارتباطی و تعاملی قابل توجهی با دیگران دارند. این کودکان میتوانند با دیگران حرف بزنند، اما در باقی ماندن و ادامه دادن بازیها، شوخیها یا استعارهها مشکل دارند. در این سطح این کودکان میتوانند دوست پیدا کنند و حتی در مدارس عادی درس بخوانند.