هر کسب‌وکاری که به دخل‌وخرج اقتصادی خود بی‌توجه باشد، دیر یا زود شکست می‌خورد. شما نمی‌توانید بدون در نظر گرفتن اصول اقتصادی و بی‌توجه به پیش‌نیازها و نیازهای مالی کسب‌وکاری را راه‌اندازی کنید و ادامه دهید. کار مطبوعات هم کسب‌وکاری با ویژگی‌های خاص خود است اما این ویژگی‌ها آن را از منظر اقتصادی از سایر کسب‌وکارها مستثنا نمی‌کند. یعنی این‌گونه نیست که فکر کنیم یک مجله یا روزنامه می‌تواند به دخل‌وخرج یا همان منابع و مخارج خود بی‌توجه باشد و عمری طولانی کند. مسلما بخشی از نتیجه چنین بی‌توجهی‌هایی تبدیل می‌شود به مطالبات نیروی انسانی از صاحبان این کسب‌وکارها. یعنی نتیجه این می‌شود که کارکنان مطبوعات با حقوق‌های معوق و یا انتظارات پاسخ‌داده‌نشده بیمه‌ای روبه‌رو هستند و در سمت دیگر قضیه کارفرماهایی داریم که برای چنین هزینه‌ها و مطالباتی، برنامه‌ای تدارک ندیده‌اند. یعنی برای اینکه از محصولی که تولید می‌کنند (یعنی همان روزنامه یا مجله یا هر محتوای دیگر) درآمدزایی داشته باشند هیچ برنامه مشخص و مدون اصولی ندارند. براساس هیچ‌کدام از قواعد علم اقتصاد و یا دنیای کسب‌وکار نمی‌توان انتظار داشت که بنگاهی که درآمدزا نیست بتواند به حیات خود ادامه دهد. بنابراین تا زمانی که به مطبوعات به چشم کسب‌وکاری نگاه نکنیم که قرار است در کنار همه رسالت‌هایی که در قبال جامعه دارد، تعهداتی به کارکنان خود هم داشته باشد، مشکلات فعلی پابرجا خواهد بود. یک کسب‌وکار نیاز به مدل اقتصادی دارد و نیاز است بر مبنای علم اقتصاد و با دقت و بر اساس تمام عوامل موجود و با توجه به نگاه جدیدی که شکل می‌دهد یک مدل کسب‌وکار برای آن استخراج شود. در مطبوعات هم مانند هر بنگاه اقتصادی دیگر، باید دید نیاز جامعه چیست، مخاطب هدف کیست، چه انتظارات و ترجیحاتی دارد و با توجه به پاسخ این سوالات دو رویکرد را در نظر گرفت تا بنگاه مطبوعاتی موفق شود. باید پاسخگوی نیازها باشید و سازگار با تغییرات و تحولات محیط. اگر چنین پاسخگویی در محصولی که تولید می‌کنید وجود نداشته باشد و یا بنگاه مطبوعاتی شما متناسب با تغییرات محیط نتواند تغییر کند و خود را با شرایط جدید سازگار سازد، مطمئن باشید نتیجه آن سقوط کسب‌وکار شما خواهد بود.