خداحافظی کاپیتان تکنیکی؛ شوک عجیب به فوتبال زنان ایران
سارا قمی: وقتش رسیده بود جایم را به جوانان بدهم
اولینبار ۱۳ سال پیش به تیم ملی دعوت شد؛ زمانی که فقط ۲۰ سال داشت. سارا قمی، اولینبار در اواخر مهرماه سال ۹۵ در یک بازی دوستانه برابر تیم سوئد به میدان رفت و درخشید. او در آخرین حضور تیم ملی فوتبال زنان ایران در رقابتهای بینالمللی جهت کسب سهمیه جام جهانی به میدان رفت و بارها خود را نشان داد. قمی توانسته بود در بازی مقابل تیم ملی فوتبال سنگاپور هم با دو گل زده عنوان بهترین بازیکن میدان را به خود اختصاص دهد. کاپیتان تیم فوتبال زنان کشورمان هفته گذشته با ارسال نامهای در یک صفحه مجازی خداحافظیاش را از تیم ملی اعلام کرد تا بسیاری از هواداران را از تصمیماش نگران کند.
چه شد که ترجیح دادی خداحافظیات را با ارسال یک نامه، آنهم در فضای مجازی اعلام کنی؟
این تصمیم من تصمیم احساسی و لحظهای نبود بلکه من مدتهاست به این قضیه فکر میکنم .به طوری که پیش از این و در بازیهای مقدماتی المپیک تصمیم گرفتم خداحافظی کنم، اما پس از صحبتهای مربیانم تصمیم به ادامه کار گرفتم.
یعنی حدود یکی، دو سال قبل. خیلی زود نبود با ۳۳ سال سن در حالی که با تجربه بیشتر میتوانستید یاریرسان بیشتری به تیم ملیمان باشید؟
بله، حدود دو سالی بود که میخواستم از فوتبال خداحافظی کنم، اما خانمها کتایون خسرویار، جهاننجاتی و نصیری (سرپرست تیم) مجابم کردند که فعلا بمانم؛ به همین دلیل تا الان ماندم.
از تیم باشگاهی هم خداحافظی کردی؟
راستش قصد خداحافظی از تیم باشگاهی را نیز داشتم و به آن هم فکر کردم؛ اما مربیان اجازه ندادند و مدام میگویند فعلا صبر کن! کسی روی دستات نیامده و تا چند سال دیگر بازی کن؛ چون با خداحافظی تو به فوتبال ایران ظلم میشود. به همین دلیل فعلا در بازیهای لیگ حضور دارم تا در آینده در مورد خداحافظی فکر کنم.
الان با توجه به شرایط کرونایی که در کشور ایجاد شده، امکان دارد نتوانی یک خداحافظی فوتبالی مناسب داشته باشی؟
بله. من بعد از بازیهای قطر مصمم بودم با بوسیدن چهارگوشه زمین از دنیای فوتبال خداحافظی کنم؛ اما این اتفاق نیفتاد و حالا هم شیوع ویروس کرونا بسیاری از برنامهها و مسابقات را به تعویق انداخت و من مجبورم بدون برگزاری مراسم از تیم ملی کنار بروم.
اگر روزی تیم ملی به وجودات نیاز داشت و درخواست بازگشت داد برمیگردی؟
من قبلا و از همان دو سال قبل و قبل از اعلام خداحافظی از تیم ملی به این موضوع فکر کردم و حتی برای همین بود که پیشتر از این اقدام منصرف شدم؛ اگرچه الان نمیتوانم نظر صددرصدی در این باره بدهم، اما بعید میدانم این اتفاق بیفتد.
یعنی کادر فنی تیم ملی فوتبال زنان برای حضورت به بنبست رسیدند؟
ممکن است اینگونه نباشد اما حالا با توجه به بازیکنان جوان و مستعدی که وجود دارد، بعید میدانم مربیان به حضور من نیازی داشته باشند، چون من سعی کردم جا را برای بازیکنان جوانی که سرشار از انگیزه هستند، باز کنم.
شرایط مالی نامساعد در ورزش زنان دلیلی بر کنارهگیری زودهنگام بازیکنان نیست؟
ورزش زنان همیشه با مشکلات مالی زیادی روبهرو بوده است. نبود اسپانسر، بزرگترین مشکل فوتبال زنان بوده و هست؛ تا جایی که شرایط را برای بازیکنان بسیار سخت کرده است. البته ما مشکلاتمان فراتر از اینهاست. نداشتن رسانه و عدم پخش بازیها به صورت زنده و نبود فیلمبردار و خبرنگار باعث شد هیچ فیلمی از بازیها تهیه نشود که تیم یا بازیکنی را مورد آنالیز و بررسی قرار بدهیم. ضمن اینکه این مسأله دلیل اصلی نیامدن حامی مالی است. اسپانسر دوست دارد دیده شود، اما وقتی بازیهای تیم فوتبال زنان پخش نمیشود، هیچ اسپانسری پا پیش نمیگذارد و این مسأله باعث ضربه به فوتبال و ورزش زنان میشود.
یعنی در این چند سال پیشرفتی در این زمینه صورت نگرفته؟
پیشرفت کردهایم و نباید آن را نادیده گرفت؛ اما متأسفانه همان توجه ناچیز هم بعد از شیوع کرونا تحت تأثیر شرایط قرار گرفت و سطح لیگ و مسابقات را به شدت پایین آورد.
گفته میشود همه فوتبالیها «سارادونا» صدایت میکنند. این لقب کی و کجا به شما داده شد؟
دوازده، سیزده ساله که بودم فوتبال بازی میکردم .آن زمان یک مربی بدنسازی داشتیم به نام خانم نجاتی که بازیهای من را دوست داشت و من را سارادونا صدا میزد. همین مسئله باعث شد این لقب به من داده شود و اکثرا از این لقب برای من استفاده کنند.
برای مربیگری هم برنامهای داری؟
بله. فعلا قصد دارم در کلاسهای مربیگری شرکت کنم و امیدوارم بتوانم روزی مربی خوبی شوم و از تجربیاتم برای موفقیت در این کار استفاده کنم.
هدف و آرزوی بزرگات در مربیگری چیست؟
بزرگترین هدفم سرمربیگری تیم فوتبال زنان ایران است که امیدوارم این اتفاق بیفتد.