زندگی بعد از ترخیص، اول‌اش جذاب است

مسعود ٢٢ ساله است. چهار ساله که می‌شود، زندگی‌اش عوض می‌شود، مجبور می‌شود در چهار سالگی شبیه آدم بزرگ‌ها فکر کند.

درست از همان روزهایی که پدر و مادرش از هم جدا می‌شوند و مسعود و دو برادرش معنای بحران زندگی را می‌فهمند، همان‌ وقت‌هایی که مادر می‌رود و مسعود دیگر او را نمی‌بیند، همان روزهایی که پدر به خاطر اعتیاد از بزرگ‌ کردن او و برادرش عاجز می‌شود، همان وقت‌هایی که مسعود و برادرش بین فامیل می‌چرخند، همان روزهایی که طاقت‌ها طاق می‌شود، همان روزهایی که مسعود هفت ساله مجبور می‌شود زندگی در جای دیگری را امتحان کند. زندگی در بهزیستی. مسعود می‌خواهد قصه بعد از ترخیص‌اش را تعریف کند، از پنج سال پیش که با 7 میلیون و ٢٠٠ هزار تومان قرار شد برود و زندگی تازه‌ای را شروع کند.

می‌گوید: «خب اول‌اش جذاب است. اینکه تو دیگر برای خوابیدن‌ات قرار نیست جواب پس بدهی، برای اینکه شاید یک روز دلت نخواهد بعد‌از‌ظهر نخوابی از دستت ناراحت نمی‌شوند. اینکه وقتی می‌خواهی با دوستانت بیرون بروی، سر اولین پیچی که به بهزیستی می‌رسد، برای اینکه آنها نفهمند تو بچه بهزیستی هستی، راهت را کج نمی‌کنی و زنگ یک آپارتمان بی‌ربط را نمی‌زنی. اینکه تو کلید یک خانه را داری که درش را باز کنی و واردش شوی، اعتمادبه‌نفس عجیبی را به تو می‌دهد که هیچ‌وقت دیگر تجربه‌اش نکرده بودم.»

مسعود سال ٧٨ وقتی هفت ساله بود به بهزیستی آمد، برادر بزرگترش را هم به پرورشگاه سپرده بودند، حالا آن برادر ازدواج کرده. او می‌گوید: واضح است که برای ما بهزیستی و پرورشگاه جای خوب و هیجان‌انگیزی نیست. او تعریف می‌کند: «یک بچه هفت ‌ساله، نیاز به محبت دارد، ما هیچ‌وقت مددکاری نداشتیم که او را پدر یا مادر صدا بزنیم. آنها همیشه خانم و آقای فلانی بودند. آدم‌هایی که مراقبت از ما را به‌عهده داشتند تا یک وقت خرابکاری نکنیم، تا ظهرها وقت خواب سرمان را از پتو بیرون نکنیم، تا وقتی حامی‌ها به دیدن‌مان می‌آیند آدم‌های مؤدبی به نظر برسیم. روابط‌مان هیچ‌وقت بیشتر از این نبود. هر دوی‌مان به این ارتباط ماشینی راضی بودیم...» مسعود هنگام ترخیص 7 میلیون تومان از بهزیستی می‌گیرد، 4 میلیون تومان هم خودش با پول توجیبی‌های‌اش جمع کرده بوده، با این پول‌ها می‌تواند یک نیم‌طبقه در افسریه اجاره کند، خانه‌ای قدیمی که برای اجاره آن ١١ میلیون تومان پیش داده و در ماه ٣٠٠ هزار تومان هم اجاره می‌دهد. به گفته مسعود، اسباب و اثاثیه را هم که قرار بود از بهزیستی بگیرد خودش تهیه می‌کند. آن زمان حقوق مسعود ٣٥٠ هزار تومان بود، ٣٠٠ هزار تومان هزینه اجاره‌خانه و ٥٠ هزار تومان می‌ماند برای خورد و خوراک و همه چیزهایی که یک جوان ٢٣ ساله می‌تواند دلش بخواهد... مسعود حالا در یک صحافی کار می‌کند و تا همین سال گذشته دانشجوی رشته تربیت‌بدنی بود و حالا انصراف داده، چون شرایط و روحیه درس‌خواندن نداشته.