گوشت یک کالای استراتژیک و همه‌گیر به حساب می‌آید که به‌راحتی می‌تواند سلامت جامعه را تحت تاثیر قرار دهد. توزیع مصرف گوشت‌های آلوده در سطح وسیع می‌تواند خطر شیوع بسیاری از بیماری‌های مزمن را در جامعه افزایش دهد و درنتیجه، مصرف گوشت‌های آلوده هزینه‌های نظام درمان را هم بیشتر می‌کند.

از همین رو، بحث واردات گوشت ازجمله مواردی است که نیاز به مراقبت و نظارت گسترده دارد. به طور مثال، طی سال‌های متوالی شاهد بودیم که واردات گوشت از هند و پاکستان ممنوع بود، زیرا در برخی موارد گوشت آلوده به کشور وارد می‌شد و حتی به‌عنوان تولید داخل به فروش می‌رسید.

در این‌گونه تخلف‌ها، گاهی به بهانه رفع نیازهای مردم در برخی ایام خاص، گوشت‌ها را بدون حق گمرک وارد می‌کردند که در بیشتر موارد، سود واردات بدون گمرک این گوشت‌ها به جیب مافیا می‌رفت.

پایین آمدن سن ابتلا به سرطان و بروز بیماری‌های مزمن در جامعه، تنها یکی از عوارض ورود گوشت‌های آلوده به کشور است. آمارهای رسمی از تولید داخلی گوشت، سال‌به‌سال متفاوت است و با توجه به وضعیت خشک‌سالی و سطح حمایت از دامداران، این آمارها متغیر است. گفته می‌شود که حداکثر 70 درصد از گوشت مصرفی کشور از داخل تامین می‌شود، اما روی همان میزان واردات گوشت هم باید نظارت بیشتری اعمال شود.

البته نکته قابل‌توجه این است که خودکفایی در تولید گوشت نیز به‌خودی‌خود همیشه خوب نیست، زیرا واردات حساب‌شده گوشت می‌تواند موجب ایجاد رقابت بین تولیدکنندگان داخلی شود. درست است که طی سال‌های اخیر سطح نظارت‌ها بر واردات رسمی گوشت افزایش پیدا کرده، اما باید درباره موضوع واردات غیرقانونی گوشت هم به همان میزان حساسیت داشت و راه‌های دور زدن قانون را بر روی متخلفان بست.