زمانی که پا به مراکز درمانی می‌گذاریم، خواسته یا ناخواسته سپیدپوشان آن بخش و مرکز درمانی برای ما تداعی‌گر فرشتگان نجات هستند و ناخودآگاه سرتاپا احترام می‌شویم. جانمان را یا بیمارمان را با خیالی راحت به آن‌ها می‌سپاریم تا درمانگرمان باشند. می‌دانیم برای اینکه روپوش سپید بر تن کنند سختی‌ها کشیده‌اند، شب‌ها بیدار مانده‌اند، تخصص مرتبط کسب کرده‌اند، علوم آن رشته را به صورت دانشگاهی و علمی فراگرفته‌اند، ولی وای بر آن روزی که این لباس به‌اشتباه بر تن کسی برود! وای بر آن روزی که سلامتی بیمار فدای منفعت‌طلبی یا ناآگاهی شود! ورود افرادی نامرتبط به تصویربرداری پزشکی و فقدان نظارت و رسیدگی دستگاه‌های مسئول می‌تواند مشکل‌ساز باشد. رشته‌هایی همچون مهندسی پرتوپزشکی که ماهیتی فنی-مهندسی دارند و در تمام طول دوران تحصیل نیز فقط چهار واحد کلی و مرتبط به آناتومی بدن انسان دارند، ازجمله همین گروه‌های غیرمتخصص در حوزه رادیولوژی هستند که با سلامت بیماران سر و کار دارند. 

ورود چنین افرادی به بخش‌های تصویربرداری و حضور بر بالین بیمار، جفایی بزرگ به اعتماد بیمارانی است که جانشان را در اختیار سپیدپوشان قرار می‌دهند. قسمت مهم ماجرا اینجاست که در رشته تصویربرداری پزشکی و پزشکی هسته‌ای، هیچ کمبود نیرویی وجود ندارد، بلکه بسیاری از فارغ‌التحصیلان این رشته جویای کار نیز هستند. امید است با رویکرد جدی وزارت بهداشت، این‌گونه نظارت‌ها به خانواده خود رادیولوژی سپرده شود تا از ورود افراد نامرتبط به جایگاه رفیع و حساس تصویربرداری پزشکی جلوگیری شود. فقط در چنین شرایطی است که می‌توان از سلامت بیماران محافظت کرد و اجازه نداد که افراد غیرمتخصص در حوزه سلامت به ارائه خدمت در این حوزه بپردازند.